Uzasadnienie
I.O. wnioskiem z dnia 27 maja 2012 r., uzupełnionym dokumentami źródłowymi, zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Z treści wniosku oraz z treści powyższych dokumentów źródłowych wynika, że wnioskodawca gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie, a na miesięczny dochód w tym gospodarstwie składa się kwota świadczenia rentowego w wysokości 1.026,87 zł netto (wyciągi z rachunku bankowego za okres 01.05.2012 – 31.05.2012 oraz 1.07.2012.-31.07.2012). Na rachunku bankowym skarżącego, poza wpłatą i wypłatą ww. świadczenia, nie odnotowano żadnych innych operacji.
Jednocześnie z pozostałych dokumentów źródłowych oraz dodatkowego oświadczenia z dnia 15 sierpnia 2012 r. wynika, że skarżący już tylko z tytułu podstawowych opłat (energia elektryczna, gaz, woda, opał, telefon i abonament TV) ponosi miesięczne wydatki w wysokości ok. 540 zł.
Nadto skarżący wyjaśnił, iż dodatkowe wydatki w gospodarstwie domowym stanowią koszty leczenia, przy czym wydatki z tym związane są ruchome i mieszczą się w przedziale od 40 do 200 zł miesięcznie – zależnie od zaleceń lekarza.
W myśl zaś art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej powoływana jako ppsa), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Podstawą oceny dopuszczalności przyznania prawa pomocy jest bowiem rzeczywista sytuacja materialna w gospodarstwie domowym osoby ubiegającej się o przyznanie takiego prawa.
W niniejszej sprawie skarżący wykazał, że ponad połowę kwoty osiąganego dochodu przeznacza na bieżące, podstawowe opłaty. Jednocześnie należy zauważyć, że łączne koszty utrzymania skarżącego są w istocie wyższe, bowiem w ich zestawieniu skarżący nie ujął wydatków na żywność, czy odzież.
W konsekwencji, w sytuacji gdy sam tylko wpis od wniesionej skargi wynosi 200 zł, oczywistym jest, że realne możliwości płatnicze skarżącego nie pozwalają mu na poniesienie pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku jego koniecznego utrzymania.
W związku z tym należało uznać, że zostały spełnione przesłanki obligujące do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono jak w sentencji.