Uzasadnienie
J. K. wnioskiem z dnia 6 stycznia 2010 r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu.
Z treści wniosku uzupełnionego dodatkowym oświadczeniem z dnia 2 lutego 2010 r. oraz nadesłanymi do Sądu, w wykonaniu wezwania z dnia 18 stycznia 2010 r., dokumentami źródłowymi wynika, że wnioskodawca gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z dwójką pełnoletnich dzieci, a źródłem dochodu w tym gospodarstwie są środki uzyskiwane z pracy dorywczej wnioskodawcy i jego córki w wysokości od 150 do 300 zł w skali miesiąca.
Z kolei, z pozostałych przedstawionych przez skarżącego dokumentów źródłowych wynika, że wydatki skarżącego za samą tylko energię elektryczną i gaz przekraczają kwotę 200 zł.
Ponadto, odnosząc się do treści wezwania z dnia 20 stycznia 2010 r., skarżący oświadczył, że ani on ani jego dzieci nie korzystają ze świadczeń z pomocy społecznej i nie posiadają statusu osób bezrobotnych.
Do złożonych faktur skarżący dołączył też pisemne oświadczenie swojego znajomego (pożyczkodawcy), w którym osoba ta potwierdziła podaną przez skarżącego w formularzu wniosku informację o uzyskanych w ciągu roku kilkunastu pożyczkach na łączną kwotę 4000 zł.
W myśl zaś art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako ppsa), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W niniejszej sprawie skarżący wykazał, że nie ma stałego źródła dochodu i korzysta z pomocy osób trzecich, a uzyskiwany, niewielki dochód musi wystarczyć na utrzymanie aż trzech, pozostających w gospodarstwie domowym, dorosłych osób.
Oceniając zatem wykazaną sytuację majątkową i możliwości płatnicze skarżącego w świetle przesłanek wymienionych w powołanym wyżej przepisie należy stwierdzić, że J. K. nie może poczynić niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny, a tym samym nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono jak w sentencji.