Uzasadnienie
Stosownie do art. 239 pkt 1 e) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych.
Przedmiotem skargi E. K. jest decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku. W sprawie tej skarżąca z mocy ustawy zwolniona jest z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Dlatego postępowanie w przedmiotowym zakresie jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu i Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku art. 239 pkt 1 e) ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 postanowienia.
Odnośnie wniosku o ustanowienie adwokata z urzędu zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 262 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym między innymi tylko ustanowienie adwokata, przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 cyt. ustawy).
Skarżąca podała we wniosku o przyznanie prawa pomocy, że uzyskuje łączny dochód w wysokości ok. 600 zł, natomiast pozostająca z wnioskodawczynią we wspólnym gospodarstwie domowym córka uzyskuje dochód w wysokości 213 zł miesięcznie. Z oświadczenia wynika ponadto, ze E. K. nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Oprócz córki, we wspólnym gospodarstwie domowym z wnioskodawczynią pozostają cztery osoby.
Sąd uznał, że E. K. wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów zastępstwa prawnego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla niej i jej rodziny i dlatego uznał, że przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata jest uzasadnione.
W świetle powyższego Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 ustawy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 2 i pkt 3 postanowienia.
Ustanowienie adwokata dla E. K. na zasadzie prawa pomocy czyni niezasadnym przyznawanie wnioskodawczyni radcy prawnego. Dlatego Sąd orzekł, jak w pkt 4 postanowienia.