Uzasadnienie
W dniu 26 września 2018 r. A.S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie dotyczącej skargi na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby w Policji.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący wskazał, że nie posiada żadnego majątku, za wyjątkiem oszczędności w kwocie 6.200 zł przeznaczone na ślub i wesele oraz samochodu osobowego o wartości 5.000 zł. Utrzymuje się z umowy zlecenia w wysokości 648,25 zł. Jako zobowiązania i stałe wydatki wskazał: koszty utrzymania, opłaty za media, środki higieny osobistej, środki czystości, ubezpieczenie, opłaty ponoszone w związku z udziałem w zawodach sportowych, żywność, transport oraz podróże do domu i zawody.
Mając powyższe na względzie zważono, co następuje:
Stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302); zwanej dalej P.p.s.a., strona skarżąca działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Oznacza to, że skarżący w tej sprawie jest zwolniony z ustawy od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całym postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Zgodnie z art. 249a P.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Skoro zatem skarżący w niniejszej sprawie jest zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, to postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, jako zbędne, należało umorzyć.
Z tych względów, na podstawie art. 249a w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. d oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji postanowienia.