Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. A. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie grzywny Przedsiębiorstwu [...] – [...] spółka z o.o. z siedzibą w [...] za nieprzekazanie sądowi skargi z dnia [...] stycznia 2019 r. na bezczynność tej Spółki w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w dniu [...] stycznia 2019 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Przedsiębiorstwa [...] – [...] spółka z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność organu. Skarga ta wpłynęła do Spółki w dniu 4 lutego 2019 r. i najpóźniej w dniu 19 lutego 2019 r. powinna być przekazana do Sądu.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. Spółka udzieliła odpowiedzi na wniosek. Zdaniem Spółki nie jest ona podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w myśl przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 P.p.s.a.).
Zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.) do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku, o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.
Przepis art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 tej ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 ustawy, jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, 2006 r., Nr 6, poz. 156).
W uchwale z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 (ONSA/WSA 2010/1/2) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p P.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy bowiem także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy.
Rozstrzygając, sąd bierze pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 381).
Wniosek A. K. o wymierzenie grzywny Przedsiębiorstwu [...] – [...] spółka z o.o. z siedzibą w [...] za nieprzekazanie sądowi w ustawowym terminie skargi z dnia [...] stycznia 2019 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę jest zasadny.
Przedmiotowa skarga została doręczona Spółce w dniu 4 lutego 2019 r. (k-4 verte akt sądowych). Termin do wykonania obowiązku określonego w art. 54 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. upływał w dniu 19 lutego 2019 r. Opóźnienie w tym zakresie wynosi ponad 6 miesiące, a zatem można je określić jako znaczne. Ponadto do dnia dzisiejszego Spółka nie przekazała oryginału przedmiotowej skargi.
Spółka w odpowiedzi na wniosek podniosła, iż nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Sąd nie podziela poglądu Spółki, że nie ciążył na niej obowiązek przekazania skargi do Sądu.
W ocenie Sądu, przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę jest bezwzględnym obowiązkiem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono. Nieprzekazanie skargi ogranicza w istocie stronie skarżącej możliwość realizacji jej konstytucyjnego prawa do sądu. Stanowisko Spółki, że nie jest ona zobowiązana do udzielenia informacji publicznej nie może usprawiedliwiać opóźnień w realizacji obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a w zw. z art. 21 u.d.i.p. Wymierzenie grzywny jest w ocenie Sądu adekwatne do uchybienia, jakiego Spółka dopuściła się nie przekazując skargi w ustawowym terminie.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 postanowienia.
O zwrocie kosztów postępowania w pkt 2 Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 P.p.s.a.