Uzasadnienie
Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w B. pismem z dnia 26 marca 2012 r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] stycznia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej (k-2 akt sprawy o sygn. II SAB/Wa 262/12).
Przedmiotowa skarga wpłynęła do organu w dniu 26 marca 2012 r.
Pismem z dnia 29 maja 2012 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 1 czerwca 2012 r., k-28 akt sprawy) strona złożyła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie wniosek o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy [...] za nieudzielenie w ustawowym terminie odpowiedzi na ww. skargę na bezczynność Wójta Gminy [...]i nieprzekazanie jej Sądowi, wraz ze skargą i aktami sprawy. Strona wniosła ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Wójt Gminy [...] wniósł o jego oddalenie, wskazując, że wniosek nie znajduje prawnego uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 powołanej ustawy).
Zgodnie natomiast z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.
W myśl zaś art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Należy podkreślić, że przewidziany w art. 54 § 2 cytowanej ustawy obowiązek przekazania Sądowi skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę ma charakter bezwzględny.
Z akt niniejszej sprawy oraz z akt sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w B. na bezczynność Wójta Gminy [...] w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] stycznia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej (sygn. akt II SAB/Wa 262/12) wynika, że organ przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ww. skargę, odpowiedź na skargę oraz akta sprawy w dniu 2 lipca 2012 r. (data stempla pocztowego na kopercie, k-34 akt sprawy).
Zestawiając datę 2 lipca 2012 r. z datą wpływu skargi do organu, w dniu 26 marca 2012 r. (prezentata organu na skardze, k-2 akt sprawy II SAB/Wa 262/12), stwierdzić należy, że Wójt Gminy [...] nie wykonał w terminie piętnastu dni ustawowego obowiązku. Biorąc pod uwagę, że ostatni dzień terminu na przesłanie do Sądu skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy przypadał na dzień 10 kwietnia 2012 r., organ uchybił terminowi o 83 dni.
W ocenie Sądu, wymierzenie grzywny organowi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązku przekazania do sądu skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy, nawet jeżeli dopełnienie tego obowiązku nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Natomiast sąd, rozpoznając sprawę z wniosku o wymierzenie organowi grzywny za niedopełnienie obowiązków z art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powinien wziąć pod uwagę wszystkie jej okoliczności, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ tych obowiązków, a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu.
Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 cytowanej ustawy, ma charakter mieszany: dyscyplinująco–restrykcyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. o sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, nr 6 z 2006, poz. 156). Do jej wymierzenia wystarcza niewykonanie obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W niniejszej sprawie przekazanie wymaganych dokumentów nastąpiło ze znacznym przekroczeniem ustawowego terminu.
W ocenie Sądu, podkreślenia wymaga, iż skarga Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w B. rozpatrywana jest w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej, które jest trybem szczególnym i zawiera bardziej restrykcyjne unormowania, co do terminu przekazania sądowi skargi w tym przedmiocie wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Jednocześnie organ nie podał powodów tak znacznego opóźnienia w przekazaniu skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.
Przy ustalaniu wysokości grzywny Sąd miał na względzie zwłokę w realizacji obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 powołanej ustawy, w związku z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wynoszącą 83 dni, jak również szczególny przedmiot sprawy, jakim jest dostęp do informacji publicznej. Sąd wziął przy tym pod uwagę okoliczność, iż organ ostatecznie wykonał przewidziany w ustawie obowiązek.
Jednokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2012 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2011 r. – M. P. poz.
- 63) wyniosła 3.399,52 zł (art. 154 § 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 sentencji.
O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 powołanej ustawy.