Uzasadnienie
R. K. pismem z dnia 16 lutego 2018 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy, celem wniesienia do Sądu sprawy w przedmiocie rozdzielenia lokalu socjalnego, należącego do [...]. Powyższy wniosek uzupełnił, składając wypełniony formularz PPF, w którym wskazał, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Podał, że przebywa w zakładzie karnym od maja 2013 r., nie ma dochodów, nie posiada również majątku ani oszczędności, poza kwotą 500 zł, zgromadzoną na podstawie obowiązku wynikającego z art. 126 Kodeksu karnego wykonawczego. Oświadczył, że ciąży na nim obowiązek alimentacyjny na syna w wysokości 350 zł miesięcznie.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Stosownie do art. 245 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym i obejmować zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Ze złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący od kilku lat przebywa w zakładzie karnym, gdzie nie jest zatrudniony, nie posiada dochodów, majątku ani oszczędności. W tej sytuacji należy uznać, iż skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a tym samym, że spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono, jak w sentencji.