Uzasadnienie
E. D. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia prawa do odszkodowania z tytułu wypadku w czasie pełnienia służby wojskowej. Do skargi dołączył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego lub adwokata.
We wniosku podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest chory i wymaga całodziennej opieki osób trzecich, a utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.195,68 zł netto miesięcznie.
Wskazał, że do stałych wydatków jego gospodarstwa domowego należą: opłaty za mieszkanie - 300 zł, koszty opiekuna - 600 zł, lekarstwa i środki pielęgnacji - 200 zł. Podniósł, że brakuje mu pieniędzy na codzienne utrzymanie.
Do wniosku dołączył odcinek otrzymywanej emerytury za miesiąc styczeń 2018 r., kserokopię: orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] kwietnia 2008 r., orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., opinii [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżący, stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. f ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Zgodnie z art. 249a powołanej ustawy, jeżeli (...) rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Skoro zatem skarżący w tej sprawie jest zwolniony z ustawy z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych, to postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, jako zbędne, należało umorzyć.
Natomiast zgodnie z art. 262 powołanej ustawy, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Stosownie zaś do art. 245 § 1 i 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak wynika ze złożonego wniosku, skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie ma majątku ani oszczędności, a jego jedyny dochód stanowi emerytura w wysokości 1.195 zł netto miesięcznie. Jest osobą chorą, wymagającą pomocy osób trzecich, dlatego znaczną część swojego dochodu przeznacza na leczenie i konieczną opiekę.
W związku z powyższym należy uznać, że skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 262, art. 249a w związku z art. 239 § 1 pkt 1 lit. f i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono, jak w sentencji.