Uzasadnienie
T.T. wraz ze skargą na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania oraz umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu [..] złożyła formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wniosku wskazała, że w obecnej sytuacji rodzinnej i finansowej nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Oświadczyła, że jest osobą bezrobotną, zarejestrowaną w urzędzie pracy, pracuje dorywczo, a w ciągu ostatnich 6 miesięcy zarobiła średnio po około 500 zł miesięcznie.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca wskazała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem, trójką synów i synową. Łączny dochód rodziny to: środki finansowe skarżącej uzyskiwane z prac dorywczych – około 500 zł, wynagrodzenie męża z tytułu umowy zlecenia – 1.800 zł oraz wynagrodzenie jednego z synów z tytułu umowy o pracę – 2.000 zł, co stanowi razem około 4.300 zł miesięcznie. Podała, że najstarszy syn jest bezrobotny, najmłodszy syn jest uczniem, a synowa nie pracuje. Podkreśliła, że nie ma żadnego majątku, ani oszczędności. Jako zobowiązania i stałe wydatki podała miesięczne opłaty za: czynsz wynajmowanego mieszkania – 2.273,42 zł, media – około 266 zł oraz koszty leczenia – około 300 zł, co stanowi łącznie 2.839,42 zł.
Mając powyższe na względzie zważono, co następuje:
Stosownie do treści art. 245 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko zwolnienie od kosztów sądowych. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak wynika ze złożonego wniosku, skarżąca znajduje się obecnie w trudnej sytuacji życiowej i finansowej. Jest cudzoziemcem i przebywa w Polsce wraz z mężem, trzema synami, synową i wynajmuje mieszkanie. Łączny dochód 6-osobowej rodziny to kwota około 4.300 zł miesięcznie, na który składają się: środki finansowe uzyskiwane przez skarżącą z prac dorywczych około 500 zł, wynagrodzenie męża z tytułu umowy zlecenia – 1.800 zł, wynagrodzenie jednego z synów z tytułu umowy o pracę – 2.000 zł, a zatem średnio na osobę wypada po około 716 zł. Z kolei zobowiązania i stałe wydatki miesięcznie wynoszą łącznie 2.839,42 zł, na które składają się czynsz za wynajem mieszkania – 2.273,42 zł, media – około 266 zł oraz koszty leczenia – około 300 zł. Oznacza to, że na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych rodziny pozostaje około 243 zł na osobę. Ponadto skarżąca oraz członkowie rodziny nie posiadają żadnego majątku ani oszczędności.
W tej sytuacji, w ocenie referendarza sądowego, biorąc pod uwagę wysokość uzyskiwanych środków finansowych oraz wskazane przez stronę koszty utrzymania należy stwierdzić, że skarżąca wykazała, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny, tym bardziej, że wpis sądowy od wniesionej skargi wynosi 300 zł.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.