Uzasadnienie
Uzasadnienie
Wydanym na posiedzeniu niejawnym postanowieniem z dnia 31 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił wniosek L. D. z dnia 4 lutego 2008 r. i wymierzył Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego grzywnę za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w sprawie ze skargi wymienionego na bezczynność Ministra w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Od przedmiotowego wniosku pobrano wpis w wysokości 100 (słownie: stu) złotych.
Odpis powołanego orzeczenia doręczono L. D. w dniu 4 kwietnia 2008 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się na karcie nr 46 akt sądoych), natomiast w dniu 7 kwietnia 2008 r. złożył on do Sądu wniosek o uzupełnienie postanowienia w zakresie zwrotu kosztów wpisu sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Z zgodnie z art. 166 ppsa do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zatem, jeżeli sąd nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według ustawy powinien był zamieścić z urzędu, strona może w terminie czternastu dni żądać uzupełnienia postanowienia w tym zakresie.
Zestawienie wskazanych wyżej dat: doręczenia skarżącemu odpisu postanowienia z dnia 31 marca 2008 r. oraz złożenia żądania uzupełnienia orzeczenia wskazuje, że przedmiotowy wniosek złożono z zachowaniem terminu przewidzianego przez art. 157 § 1 w zw. z art. 166 ppsa powoływanej ustawy.
Zgodnie z art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Przepis art. 205 § 1 zdanie pierwsze ppsa stanowi natomiast, że do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie.
Z kolei stosownie do treści art. 209 ppsa wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204, jednakże w przypadku orzekania na posiedzeniu niejawnym, gdy strona nie jest reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego, o kosztach należnych stronie sąd orzeka z urzędu (art. 210 § 2 ppsa).
Postępowanie sądowadministracyjne w sprawie zakończonej postanowieniem z dnia 31 marca 2008 r. zostało wszczęte wnioskiem, od którego L. D., wykonując wezwanie Sądu, uiścił wpis w kwocie 100 (słownie: stu) złotych. W postanowieniu z dnia 31 marca 2008 r. Sąd uwzględnił ten wniosek, wymierzając grzywnę Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Stosownie do treści art. 64 § 3 ppsa do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Mając na względnie powołane wyżej przepisy dotyczące zwrotu kosztów postępowania między stronami postępowania sądowoadministracyjnego należy więc stwierdzić, że w powołanym na wstępie postanowieniu z dnia 31 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien był z urzędu dodatkowo orzec w przedmiocie zwrotu skarżącemu przez organ kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W przedmiotowej sprawie są to poniesione przez L. D. koszty sądowe, to jest wpis w kwocie 100 (słownie: stu) złotych.
Orzeczenie z dnia 31 marca 2008 r. nie zawiera rozstrzygnięcia o kosztach należnych stronie.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 157 w zw. z art. 166, art. 209 w zw. z art. 64 § 3, art. 210 § 2 oraz art. 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.