Uzasadnienie
Pismem z 26 listopada 2014 r. B. D. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wymierzenie Rektorowi Uniwersytetu [...] w [...] grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z 15 października 2014 r. na bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z 11 czerwca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej (zarejestrowanej pod sygn. akt II SAB/Wa 1123/14) wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Rektor Uniwersytetu [...] w [...] wniósł o jego oddalenie. Organ wyjaśnił, że powstałe opóźnienia nie miały charakteru ani celowego ani lekceważącego, a wnioskodawca był informowany na bieżąco o przyczynach opóźnienia.
Pismem z 31 grudnia 2014 r. B. D. cofnął wniosek o wymierzenie organowi grzywny w przedmiotowej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 P.p.s.a.).
Stosownie do treści art. 55 § 1 P.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
W myśl art. 64 § 3 P.p.s.a., do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zgodnie z art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Powyższe oznacza, że skarżący cofając skargę rezygnuje z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego.
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 P.p.s.a.).
W niniejszej sprawie Sąd uznał cofnięcie wniosku za skuteczne, gdyż nie zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowania utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 oraz art. 64 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
O zwrocie wpisu od wniosku Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a.