Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] marca 2018 r. Stowarzyszenie [...] z/s w W. (zwany dalej wnioskodawcą) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Partii Politycznej "[...]" (zwanej dalej organem) grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w sprawie bezczynności dotyczącej udostępnienia informacji publicznej.
Uzasadniając swoje żądanie wnioskodawca wskazał, że w dniu [...] czerwca 2016 r. wniósł, za pośrednictwem Poczty Polskiej, skargę na bezczynność tegoż organu skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zakresie udzielenia informacji publicznej na wniosek z [...] lutego 2016 r.
Mimo upływu piętnastodniowego terminu określonego w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm., dalej u.d.i.p.), organ nie przekazał Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, co uniemożliwia rozpoznanie sprawy.
W związku z powyższym wnioskodawca wniósł o wymierzenie organowi grzywny.
Do dnia rozpatrzenia wniosku o wymierzenie grzywny organ wezwany dwukrotnie (pismo z dnia [...] kwietnia 2018 r. oraz pismo z [...] maja 2018 r.) do ustosunkowania się do wniosku o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi nie odpowiedział na wezwania Sądu, nie przekazał skargi z 14 czerwca 2016 r., jak również odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych niezbędnych do rozpatrzenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 55 § 1 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.
Przesłanką obligatoryjną do zastosowania grzywny jest więc uchybienie przez organ obowiązkom wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a. Stosownie do jego treści organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przy czym w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej, wypełnienie wskazanego obowiązku, winno nastąpić – jak stanowi art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm., dalej u.d.i.p.) – w terminie piętnastu dni od dnia otrzymania skargi.
Z treści wniosku strony wynika, że skarga dotycząca zarzucanej organowi bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej została wniesiona w dniu 23 lipca 2016 r. Zatem termin na przekazanie skargi do sądu administracyjnego winien upłynąć z dniem 8 sierpnia 2016 r. We wskazanym terminie organ nie przekazał jednak wniesionej skargi do sądu administracyjnego. Obowiązek ten nie został przy tym w ogóle wykonany, gdyż do dnia rozpoznania przedmiotowego wniosku, rzeczona skarga nie wpłynęła do tutejszego Sądu. Organ nie ustosunkował się również do zarzutów wnioskodawcy pomimo wezwań, które zostało do niego skierowane przez tutejszy Sąd pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. oraz pismem z [...] maja 2018 r.).
Należy podkreślić, że rolą organu nie jest rozstrzyganie co do zasadności samej skargi. Jedynym bowiem podmiotem uprawnionym do oceny zarówno prawidłowości wniesienia skargi jak i trafności jej zarzutów będzie sąd administracyjny, który stwierdzi, czy skarga spełnia wszelkie wymogi formalne, a następnie czy znajduje uzasadnione podstawy. Ale by tak się stało Sąd musi jednak otrzymać od organu skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło.
Przedmiotem niniejszej sprawy jest ukaranie organu grzywną za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
Mając zatem na uwadze, że zaskarżony podmiot nie uczynił zadość nałożonym na niego obowiązkom wynikającym z art. 21 pkt 1 u.d.i.p., wniosek o wymierzenie organowi grzywny okazał się zasadny.
Zgodnie z art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywna może zostać wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jak wynika z obwieszczenia Prezesa GUS z dnia 16 lutego 2018 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej Monitor Polski z dnia 19 lutego 2018 r. pod pozycją 197, przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2017 r. wyniosło 3731,13 złotych. Wobec tego maksymalna wysokość grzywny kształtuje się na poziomie 37.311,30 złotych. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział jej dolnej granicy oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tym zakresie sądowi.
W niniejszej sprawie na wysokość wymierzonej grzywny w kwocie 1000,00 złotych miał wpływ okres zwłoki w przekazaniu skargi oraz okoliczność, że skarga do dnia wydania niniejszego postanowienia nie została jeszcze przesłana do tutejszego Sądu. Nie bez znaczenie dla wysokości grzywny pozostaje również bierność organu zaistniała w niniejszym postępowaniu. Nie udzielił on bowiem nawet odpowiedzi na wniosek strony w przedmiocie wymierzenia grzywny. Z drugiej strony Sąd wziął pod uwagę charakter sprawy oraz fakt, że było to pierwsze postępowanie w sprawie niewykonania przez organ obowiązków wynikających z art. 21 pkt 1 u.d.i.p.
Grzywna za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę ma charakter mieszany (prewencyjno – dyscyplinująco – restrykcyjny), co oznacza, że jej celem jest zarówno ukaranie organu za brak jego aktywności w realizacji spoczywających na nim obowiązków ustawowych jak i zmobilizowanie go do ich wykonania w sytuacji, gdy tego jeszcze nie uczynił (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2014 r., sygn. akt I OZ 759/14).
Podmiot zobowiązany do przekazania skargi winien wziąć pod uwagę również i tę okoliczność, że wymierzenie grzywny uzależnione jest od pozostawania w zwłoce w realizacji obowiązku wynikającego z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. oraz istnienia stosownego wniosku. Oznacza to, że w przypadku niezastosowania się do nakazu przekazania skargi do sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, grzywna może zostać wymierzona ponownie, aż do osiągnięcia swojego celu (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 7/14).
Mając na uwadze powyższe okoliczności prowadzące do wniosku, że żądanie wnioskodawcy okazało się uzasadnione, sąd orzekł jak w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia, mając za podstawę art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w punkcie II sentencji wynika z art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.