Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2012 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu W. S. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w W. pełnomocnikiem skarżącego wyznaczyła adwokata P. R. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt II SO/Wa 80/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Wójtowi Gminy K. grzywnę w wysokości 500 złotych za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi, odpowiedzi na skargę i akt w sprawie ze skargi W. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2011r. o udostępnienie informacji publicznej.
W dniu [...] lutego 2012 r. adw. P. R. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały pokryte w całości lub w części. W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego pełnomocnik podał, iż w dniu [...] lutego 2012 r. został zawiadomiony o wyznaczeniu go pełnomocnikiem skarżącego w niniejszej sprawie. W tym samym dniu skarżący przesłał mu w formie elektronicznej materiały związane ze sprawą. Pełnomocnik wskazał, iż zapoznał się z nimi, a w dniu [...] lutego 2012 r. wystąpił do Sądu o wykonanie kserokopii wybranych części akt sprawy.
Postanowieniem z dnia 19 marca 2012 r. referendarz sądowy oddalił wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy uznając, iż działania podjęte przez pełnomocnika nie wymagały dużego nakładu pracy, jak również nie przyczyniły się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy w pierwszej instancji.
W dniu [...] marca 2012 r. adwokat P. R. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zaskarżone postanowienie traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 250 powołanej ustawy, wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te zostały zawarte w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348). Przepis § 2 ust. 1 tego rozporządzenia przewiduje, że zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę jego niezbędny nakład pracy, a także charakter sprawy i wkład pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
Ponadto podstawę zasądzenia powyższej opłaty stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 cytowanego wyżej rozporządzenia. Natomiast według § 2 ust. 3 rozporządzenia, przedmiotowa opłata zostaje przez sąd podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Zgodnie z regulacją § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w innej sprawie niż wymienione w ust. 1 pkt 1 lit. a – b, wynosi 240 zł.
Mając na uwadze powyższe uregulowania Sąd przyznał adwokatowi P. R. za reprezentowanie strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji wynagrodzenie w wysokości 240 zł, a więc w stawce minimalnej. Kwota ta, w ocenie Sądu, odpowiada nakładowi pracy pełnomocnika w niniejszej sprawie.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 250 w zw. z art. 260 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., orzekł jak w sentencji.