Uzasadnienie
P. P. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...].
Jednocześnie złożył wypełniony formularz PPF, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
We wniosku wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną, dwójką małoletnich dzieci oraz teściem. Oświadczył, że posiada dom o pow. 110 m2 oraz nieruchomość rolną o pow. 5.00 ha, a ponadto nie posiada żadnego majątku. Podał, że z tytułu służby otrzymuje 4.900 zł, jego żona pobiera zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 500 zł, a teść emeryturę w kwocie 1.600 zł.
Podniósł, że jego syn wymaga rehabilitacji, a wyjazdy na zabiegi, dojazdy do pracy (60 km) oraz spłata należności do banku (1.200 zł) uszczuplają domowy budżet.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Jedynym czynnikiem, od którego ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uzależnia możliwość przyznania wnioskującemu żądanej pomocy w ramach prawa pomocy, jest kryterium materialne.
Przyznanie tego prawa osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Należy zauważyć, że generalną zasadą postępowania sądowego jest ponoszenie przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w tym postępowaniu. Natomiast prawo pomocy wywodzi się z tzw. prawa ubogich, dlatego też pomoc państwa wyrażona w przepisach o prawie pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym skierowana jest do osób, które albo mają bardzo niskie dochody, albo ich w ogóle nie posiadają, tj. do osób, które z uwagi na bardzo ciężką sytuację materialną, często nie mają zaspokojonych nawet podstawowych potrzeb życiowych. Ponadto udzielenie stronie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa, gdyż zwolnienie z kosztów sądowych nie prowadzi do ich zlikwidowania, a jedynie do ich przeniesienia na budżet państwa. W praktyce oznacza to, że ciężar finansowy związany z kosztami prowadzenia przez stronę postępowania przed sądem, będą musieli ponieść inni obywatele.
Jednocześnie Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Dlatego też zawsze należy ustalić, czy strona wnioskująca o przyznanie prawa pomocy, rzeczywiście spełnia przesłanki do przyznania jej tego prawa.
Rozpoznając złożony przez P. P. wniosek, należy stwierdzić, że miesięczny dochód pięcioosobowej rodziny wynosi 7.000 zł, a wnioskodawca przeznacza go nie tylko na zaspokojenie podstawowych potrzeb.
Należy stwierdzić, że fakt, iż wydatki związane z utrzymaniem i zaspokajanie innych niż tylko minimalne, zrozumiałych potrzeb, pochłaniają uzyskiwane dochody, nie oznacza, że istnieją obiektywne przesłanki do przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Tym bardziej, że na obecnym etapie postępowania ewentualny wpis od skargi wyniesie 200 zł.
Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, że w jego sytuacji zachodzą przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Z tego względu na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.