Uzasadnienie
W rozpoznawanej sprawie wnioskiem z dnia 13.12.2006 r. J. K. wniósł o wymierzenie grzywny Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w O. za nieprzekazanie sądowi akt sprawy i odpowiedzi na skargę w terminie w sprawie ze skargi na bezczynność wskazanego wyżej organu w przedmiocie nierozpoznania sprawy dotyczącej prowadzenia bez stosownego pozwolenia prac budowlanych pawilonu handlowo - usługowego zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...], [...] obręb L. w J. L. przy ul. B. [...].
Wnioskodawca oświadczył, że z dokonanych przez niego ustaleń wynika, że organ nadzoru budowlanego dopuścił się w sposób oczywisty naruszenia spoczywającego na nim obowiązku określonego w art. 54 § 2 u.p.s.a.
Na uzasadnienie powyższego wnioskodawca wskazał, iż wniósł on skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 2 października 2006 r. (data stempla pocztowego) za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. Skarga zaś z dnia 2.10.2006 r. wpływając do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O., została przekazana wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w dniu 6 listopada 2006 r. W tej sytuacji jak podnosi J. K. jego wniosek jest zasadny skoro terminy procesowe są zawite dla obu stron.
Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego podniesionych w złożonym przez niego wniosku o wymierzenie grzywny, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wniósł o jego oddalenie wskazując, iż wobec dostarczenia przesyłki skarżącego zawierającej skargę do Inspektoratu w dniu 05.10. 2006 r. koniec 30 dniowego terminu na przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu zgodnie z dyspozycją art. 54 § 2 u.p.s.a w zw. z art. 57 § 1 i 4 u.p.s.a przypadł na dzień 4.11.2006 r. jako dzień ustawowo wolny od pracy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54 § 2 u.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do w/w obowiązków, sąd na wniosek skarżącego może (podkreślenie Sądu) orzec o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1upsa w zw. z art. 154 § 6 upsa). Jak wynika z akt sprawy, co przyznaje sam wnioskodawca w złożonym do Sądu wniosku, skarga J. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 października 2006 r., wpłynęła do organu 4 października 2006 r., a Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu została przekazana z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę 6 listopada 2006 r. Natomiast sam wniosek o wymierzenie organowi grzywny wpłynął do Sądu 14 grudnia 2006 r.
W tej sytuacji Sąd uznał wniosek za nieuzasadniony.
Zgodnie z poglądem Andrzeja Kabata wyrażonym w komentarzu do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zamieszczonym w Lexie, a opublikowanym przez wydawnictwo Zakamycze w 2005 r. "uznanie, że regulacja zawarta w wyjaśnianym przepisie zmierza do dyscyplinowania organów administracji publicznej oznacza, że wymierzenie grzywny jest środkiem służącym realizacji tego celu. W tej sytuacji należy przyjąć, że przekazanie sądowi skargi po upływie terminu określonego w art. 54 § 2 oraz po złożeniu wniosku przez skarżącego o wymierzenie temu organowi grzywny, jednak przed podjęciem przez ten sąd postanowienia powoduje, że postępowanie o wymierzenie grzywny staje się bezprzedmiotowe i należy je umorzyć. W takim bowiem wypadku grzywna nie byłaby środkiem zmierzającym do realizacji jej ustawowego celu, gdyż cel ten został już osiągnięty (podobnie J. P. Tarno, Postępowanie przed sądami administracyjnymi..., s. 108)".
Ponieważ w rozpoznawanej sprawie wniosek o wymierzenie organowi grzywny został złożony do sądu już po doręczeniu przez organ akt sprawy wraz z odpowiedzią na skargę, należy uznać, że wniosek nie był uzasadniony już w momencie jego złożenia, dlatego orzeczono jak w sentencji postanowienia.