Uzasadnienie
Wnioskiem z 3 stycznia 2020 r. R. K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. W uzasadnieniu wskazał, że prowadzi gospodarstwo domowe z małżonką. Utrzymują się ze świadczeń emerytalno-rentowych w łącznej miesięcznej wysokości 2747,60 zł. Kwota ta wystarcza na skromne utrzymanie i nie jest w stanie ponieść kosztów opłacenia pełnomocnika celem sporządzenia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku.
Postanowieniem z 7 maja 2019 r. sygn. akt II SPP/Gd 25/19 wnioskodawca został zwolniony z obowiązku uiszczania kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
Referendarz sądowy rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje
Instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu sądowym zasady ponoszenia przez strony tego postępowania kosztów związanych z ich w nim udziałem, wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej w dalszej części "p.p.s.a.". Wskazany charakter prawa pomocy nakazuje przesłanki jego przyznania interpretować w sposób ścisły. Dodatkowo ustawodawca przewidział, że to ubiegający się o wsparcie z publicznych środków obowiązany jest do wykazania, że jego sytuacja rodzinna i materialno-bytowa uzasadnia zastosowanie w jego wypadku odstępstwa od wymienionej wyżej zasady z art. 199 p.p.s.a. Wynika to z brzmienia art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. ustanawiających warunki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym oraz częściowym. Udzielenie prawa pomocy w najszerszym zakresie dopuszczalne jest w sytuacji niemożności poniesienia przez stronę jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z uwagi na uprzednie zwolnienie skarżącego z obowiązku uiszczania kosztów sądowych niniejszy wniosek należy rozpatrywać pod kątem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W niniejszej sprawie ocenie podlega czy R. K. znajduje się w sytuacji, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów zainicjowanego przez siebie postępowania.
Analizując przedstawione przez skarżącego oświadczenia i dokumenty dotyczące jego sytuacji materialnej uznał referendarz, że skarżący nie dysponuje środkami, które mógłby przeznaczyć na uiszczenie kosztów sądowych.
Z podanych względów referendarz orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 258 § 1, § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.