Uzasadnienie
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 21 stycznia 2020 r. odrzucił wniosek skarżącego.
W dniu 15 czerwca 2020 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalny w każdym stadium postępowania sądowego, aż do zakończenia sprawy prawomocnym orzeczeniem - wyrokiem lub postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 498).
Wniosek skarżącego z 15 czerwca 2020 r. jest kolejnym wnioskiem o udzielenie prawa pomocy w niniejszej sprawie. Odnotowania wymaga że postanowieniem referendarza sądowego z 19 grudnia 2019 r. sygn. akt II SPP/Gd 122/19 zostało skarżącemu przyznane prawo pomocy przez zwolnienie z kosztów sadowych i ustanowienie adwokata. Oznacza to wyczerpanie wszystkich możliwych form pomocy, jakie strona mogła uzyskać stosownie do art. 245 p.p.s.a. w niniejszej sprawie.
Wszystkie wyżej wskazane okoliczności stanowią podstawę do stwierdzenia, że rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy z 15 czerwca 2020 r. stało się zbędne, a postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy podlega umorzeniu.
Jak przewiduje bowiem art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Wskazać warto, że jeśli skarżący kwestionuje osobę wyznaczonego adwokata, wówczas powinien zwrócić się do Izby Adwokackiej o wyznaczenie nowego pełnomocnika do sprawy.
Mając na względzie powyższe, referendarz sądowy działając na zasadzie art. 249a p.p.s.a. w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.