Uzasadnienie
J.H. wystąpił we wniosku z 7 marca 2019 r. o przyznanie mu prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego lub adwokata w przyszłym postępowaniu ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia "[...]", utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza "[...]" o odmowie przyznania mu zasiłku pielęgnacyjnego (k. 3-4 akt).
W uzasadnieniu wskazał na niskie dochody i podwyższone ze względu na stan zdrowia "[...]" koszty utrzymania. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, iż: skarżący prowadzi gospodarstwo domowe z żoną; ich jedynym majątkiem jest lokal mieszkalny o pow. "[...]" m2 i związany z nim grunt o pow. "[...]" m2; suma dochodów miesięcznych netto z tytułu emerytury "[...]" i świadczenia pielęgnacyjnego "[...]" wynosi "[...]" zł; wydatki na mieszkanie, leki, środki medyczne, "[...]" wynoszą w sumie ok. "[...]" zł.
Ponieważ z mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; w skrócie: p.p.s.a.), wnioskodawca nie będzie miał obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w sprawie dotyczącej zasiłku pielęgnacyjnego, postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie jako zbędne podlega umorzeniu stosownie do art. 249a p.p.s.a. Tym samym w zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku pozostaje kwestia ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika.
Zgodnie z art. 262 p.p.s.a., do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy. Jak wynika z odpowiedniego zastosowania art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika dla osoby fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść związanego z tym kosztu, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W oparciu o informacje poświadczone przez wnioskodawcę należy stwierdzić, iż znajduje się on w tego rodzaju sytuacji. Stąd też, w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.