Uzasadnienie
Wnosząc sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego R.S. (dalej jako: skarżący) wniósł jednocześnie o ustanowienie dla niego adwokata.
Po wezwaniu skarżącego do złożenia wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, do tut. Sądu wpłynął wypełniony wniosek z dnia 22 sierpnia 2019r. podpisany i złożony w imieniu skarżącego przez jego ojca – J.S. Jednocześnie w piśmie procesowym z dnia 22 sierpnia 2019r. J.S., podający się za pełnomocnika skarżącego, wniósł o ustanowienie adwokata w osobie S.B.
W formularzu PPF wskazano, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z rodzicami oraz piątką rodzeństwa. Jedynym dochodem rodziny jest renta ojca w wysokości 901,32 zł netto miesięcznie. Ojciec od kwietnia 2019r. jest właścicielem budynku mieszkalnego o powierzchni 80 m2. Roczne opłaty za mieszkanie wynoszą: opał – ok. 4000 zł, energia elektryczna – ok. 3600 zł, gaz – ok. 600 zł, zimna woda – ok. 230 zł. Wydatki na leki dla rodziny wynoszą ok. 120 zł na miesiąc. Podniesiono, że nie starcza pieniędzy na życie.
Pismem z dnia 28 sierpnia 2019r., J.S. – wskazany we wniosku PPF jako pełnomocnik skarżącego, został wezwany do złożenia pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy – R.S. lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa, z którego wynika umocowanie J.S. do reprezentowania syna przed sądami administracyjnymi i zakres tego umocowania. W aktach sądowych brak było bowiem takiego dokumentu, natomiast w aktach administracyjnych znajdowała się jedynie kserokopia "Wzajemnego pełnomocnictwa z substytucją".
W wyznaczonym terminie żądane pełnomocnictwo lub jego odpis nie zostały złożone i w związku z tym Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie prawomocnym zarządzeniem z dnia 24 września 2019r., sygn. akt II SPP/Ol 93/19 pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego z dnia 22 sierpnia 2019r. o przyznanie prawa pomocy.
Następnie zarządzeniem z dnia 18 października 2019r., sygn. akt II SPP/Ol 93/19 Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie pozostawił bez rozpoznania, zawarty w sprzeciwie, wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wskazano, że do tut. Sądu wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, który został złożony i podpisany przez osobę podającą się za pełnomocnika skarżącego. Pomimo wezwania nie zostało przedłożone pełnomocnictwo lub odpis pełnomocnictwa, z którego wynikałoby umocowanie tej osoby do reprezentowania skarżącego przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji wniosek skarżącego pozostawiono bez rozpoznania. W konsekwencji stwierdzono, że do Sądu nie wpłynął żądany formularz wniosku i tym samym pozostawiono bez rozpoznania zawarty w sprzeciwie wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata.
Od powyższego zarządzenia J.S. w imieniu skarżącego wniósł sprzeciw wnosząc o ustanowienie adwokata.
Po wezwaniu skarżącego do przedłożenia pełnomocnictwa, które zostało udzielone ojcu J.S., w dniu 19 grudnia 2019 r. do Sądu wpłynęło wymagane pełnomocnictwo.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje
W myśl art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Rozpatrując stan faktyczny niniejszej sprawy, Sąd uznał, że sprzeciw zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżonym zarządzeniem Starszy referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania, zawarty w sprzeciwie, wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wskazano, że do tut. Sądu wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, który został złożony i podpisany przez osobę podającą się za pełnomocnika skarżącego. Wniosek skarżącego pozostawiono bez rozpoznania, bowiem pomimo wezwania nie zostało przedłożone pełnomocnictwo lub odpis pełnomocnictwa, z którego wynikałoby umocowanie tej osoby do reprezentowania skarżącego przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji stwierdzono, że do Sądu nie wpłynął żądany formularz wniosku PPF.
Należy jednak zauważyć, że skarżący, już po wniesieniu sprzeciwu od zarządzenia Starszego referendarza sądowego z dnia 18 października 2019r., przedłożył pełnomocnictwo, z którego wynika, że jego ojcu J.S. zostało udzielone pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącego w niniejszej sprawie. W tej sytuacji analizując złożony przez skarżącego na urzędowym formularzu wniosek PPF, Sąd stwierdził, że przy wysokości środków finansowych z jakich utrzymuje się skarżący wraz z rodziną i ponoszonych miesięcznych wydatkach stałych nie jest on w stanie samodzielnie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z wyboru.
Skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z rodzicami oraz piątką rodzeństwa. Nie posiada żadnych oszczędności. Jedynym dochodem rodziny jest renta ojca w wysokości 901,32 zł netto miesięcznie. Ojciec od kwietnia 2019r. jest właścicielem budynku mieszkalnego o powierzchni 80 m2. Roczne opłaty za mieszkanie wynoszą: opał – ok. 4000 zł, energia elektryczna – ok. 3600 zł, gaz – ok. 600 zł, zimna woda – ok. 230 zł. Wydatki na leki dla rodziny wynoszą ok. 120 zł na miesiąc.
Powyższe uzasadnia przyjęcie, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, co zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. uprawnia do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie zaś do art 245 § 3 p.p.s.a, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 260 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., postanowił przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu.