Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 maja 2019 roku J.D. wniósł o ustanowienie pełnomocnika w osobie adwokat S. K. W odpowiedzi na wezwanie Sądu J. D. przedłożył wypełniony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
We wniosku J. D. wskazał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i mieszka u siostry, aby nie być bezdomnym, a jego syn mieszka z matką. Wnioskodawca utrzymuje się z renty chorobowej w wysokości [...] zł, ale kwota [...] zł jest pobierana z tytułu zajęcia komorniczego przez co otrzymuję on kwotę [...] zł. Wnioskodawca nie posiada żadnych oszczędności zgromadzonych na rachunkach bankowych i w gotówce, papierów wartościowych i innych praw majątkowych (udziałów, polis inwestycyjnych, jednostek uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych), a także żadnych przedmiotów o wartości przekraczającej [...] zł. Swoje zobowiązania i stałe wydatki J.D. oszacował w następujący sposób: kredyt (zadłużenie) – [...] zł, alimenty – [...] zł, telefon – [...] zł, światło – [...] zł, woda – [...] zł, wywóz nieczystości – [...] zł, zakup środków czystości – [...] zł, żywność i ubioru – [...] zł.
W uzasadnieniu wniosku J. D. argumentował, że żyje w skrajnej nędzy i nie jest wstanie nawet pokryć kosztów zakupu leków dlatego jest wspomagany przez GOPS w P. Wnioskodawca oświadczył, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, a jego zaległości spowodowane są długotrwałą chorobą (uszkodzony kręgosłup), która spowodowała całkowitą niezdolność do pracy.
Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", strona ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Taki szczególny przepis to art. 239 § 1 pkt 1 a) P.p.s.a., zgodnie z którym nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawie pomocy i opieki społecznej. Stąd skarżący wnosząc skargę w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego otrzymanych przez osobę uprawnioną zalicza się do podmiotów, które nie mają z mocy prawa obowiązku uiszczania kosztów sądowych w zakresie opłat sądowych i wydatków. Ponieważ skarżący zwolniony jest na mocy ustawy z obowiązku poniesienia wszystkich kosztów sądowych związanych z jego udziałem w niniejszej sprawie, rozpoznanie wniosku w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych stało się zbędne i postępowanie w tym zakresie należy umorzyć (art. 249a P.p.s.a.).
J. D. złożył również wniosek o ustanowienie adwokata, który należało rozpoznać merytorycznie w oparciu o jego sytuację majątkową, rodzinną i finansową.
Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych kosztach bieżącego jego utrzymania.
Z informacji zgromadzonych w sprawie, które dotyczą J.D. wynika, że jego sytuacja majątkowa pozwala na ustanowienie dla niego profesjonalnego pełnomocnika z urzędu. Aktualnie wnioskodawca pozostaje na rencie chorobowej, która dodatkowo pozostaje obciążona z tytułu zajęć komorniczych. Jednocześnie wnioskodawca nie ma żadnego majątku, z którego mógłby czerpać dodatkowe środki na swoje utrzymanie, a także nie dysponuje on żadnymi oszczędnościami. Sytuacja wnioskodawcy pozwala zatem na przyjęcie, że nie ma on możliwości wygospodarowania środków na pokrycie wolnorynkowego wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. W konsekwencji nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych kosztach bieżącego utrzymania, a tym samym uzasadniony jest jego wniosek o ustanowienie adwokata.
Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.
Na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 w zw. z art. 249 a i art. 246 §1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/ R.Talaga