Uzasadnienie
A. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Z uwagi na braki formalne A. M. uzupełniał złożony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Z informacji zgromadzonych w sprawie wynika, że wnioskodawca jest obywatelem Białorusi od kilku lat mieszkającym w Polsce i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz dwoma małoletnimi córkami. Wnioskodawca nie posiada żadnych nieruchomości, oszczędności zgromadzonych na rachunkach bankowych i w gotówce, papierów wartościowych i innych praw majątkowych (udziałów, polis inwestycyjnych, jednostek uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych), a także żadnych przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000,00 zł. Wnioskodawca pozostaje obecnie zarejestrowany w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny i nie pobiera z tego tytułu żadnego świadczenia. Żona wnioskodawcy pracuje zawodowo i uzyskuje z tego tytułu wynagrodzenie w wysokości [...] zł. W sprawie dotyczącej prawa pomocy o sygnaturze II SPP/Po 130/19 A. M. oświadczył, że wraz z żoną pobierają świadczenie 500+ na drugie dziecko, a w ramach stałych wydatków oraz zobowiązań wnioskodawca wskazał na: czynsz – [...] zł, opłaty za gaz – [...] zł, opłaty za prąd – [...] zł, opłaty za telewizję i Internet – [...] zł, opłaty za telefon – [...] zł, wyżywienie i środki czystości – [...] zł.
Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", strona ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Takim przepisem jest art. 239 § 1 pkt 1 a) P.p.s.a., zgodnie z którym nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawie pomocy i opieki społecznej. Stąd A. M. wnosząc skargę w przedmiocie zasiłku celowego i zasiłku okresowego, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych w zakresie opłat sądowych i wydatków tak jak w sprawach z zakresu pomocy społecznej gdyż z mocy ustawy pozostaje z nich zwolniony. W tym stanie rzeczy rozpoznanie wniosku w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych stało się zbędne i postępowanie w tym zakresie należy umorzyć (art. 249a P.p.s.a.).
A. M. złożył również wniosek o ustanowienie adwokata, który należało rozpoznać merytorycznie w oparciu o jego sytuację majątkową, rodzinną i finansową.
Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych kosztach bieżącego jego utrzymania.
Z informacji zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że A. M. pozostaje w czteroosobowym gospodarstwie domowym, które obecnie jest utrzymywane z łącznych dochodów w wysokości [...] zł. Uzyskiwane środki w całości są przeznaczane na pokrycie kosztów bieżącego utrzymania rodziny. Sytuacja wnioskodawcy pozwala zatem na przyjęcie, że nie ma on możliwości wygospodarowania środków na pokrycie wolnorynkowego wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Wnioskodawca nie posiada też oszczędności, które mogłyby stanowić źródło pokrycia kosztów prowadzonego postępowania sądowego. W konsekwencji nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych kosztach bieżącego utrzymania. Tym samym uzasadniony jest jego wniosek o ustanowienie adwokata.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 oraz art. 246 § 1 pkt 2, art. 239 § 1 pkt 1 a, art. 249a P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/ R. Talaga