Orzeczenie SN z 25 września 1987 r., III ARN 1/87

Sprawa

sprawy ze skargi (...) na decyzję Izby Skarbowej (...) w przedmiocie odmowy przyznania ulgi w podatku od spadku

Od orzeczenia

na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 6 maja 1986 r. SA/Wr 31/86 oddala rewizję nadzwyczajną.

Sentencja

Sąd Najwyższy

Uzasadnienie

W niniejszej sprawie Minister Sprawiedliwości domaga się uchylenia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (...) i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Wyrokiem tym Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 listopada 1985 r., w której odmówiono wznowienia postępowania w sprawie wymiaru podatku od spadku Andrzeja J. To rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego - aczkolwiek z błędnym uzasadnieniem - jest, co do zasady, trafne w świetle orzeczenia Sądu Najwyższego wydanego w sprawie III ARN 19/87.

Skoro bowiem Sąd Najwyższy uchylił pierwszy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 1984 r. oraz poprzedzające go decyzje organów podatkowych w przedmiocie wymiaru podatku, to tym samym w toku ponownego rozpoznania sprawy organy podatkowe orzekną o zastosowaniu wobec podatnika ulgi art. 16 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. w sprawie podatku od spadków i darowizn /Dz.U. nr 45 poz. 207 ze zm./.

Należy bowiem zgodzić się z poglądem wyrażonym w rewizji nadzwyczajnej, że przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn nie dają podstawy do wyodrębnienia dwóch postępowań:

pierwszego w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku;

drugiego - w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania ulgi.

Decyzja o wymiarze podatku musi bowiem uwzględniać wszystkie elementy to jest podstawę opodatkowania, wysokość zobowiązania podatkowego, grupę podatkową, skalę podatku i przysługujące ulgi.