Orzeczenie SN z 6 października 1992 r., III ARN 1/92

Sprawa

sprawy ze skargi (...) na decyzję Ministra Sprawiedliwości (...) w przedmiocie wpisu na listę radców prawnych

Od orzeczenia

na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 1991 r. II SA 430/91 uchyla zaskarżony wyrok i skargę oddala.

Sentencja

Sąd Najwyższy

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wykładni przepisów art. 23 ust. 1, art. 26 i art. 28 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych /Dz.U. nr 19 poz. 145 ze zm./, która nie jest zgodna z uchwałą Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 marca 1992 r. w sprawie W 2/92 /OTK 1992 cz. I poz. 21/, zawierającą powszechnie obowiązującą wykładnię ustaw.

W uchwale tej opublikowanej w Dz.U. 1992 nr 36 poz. 159, Trybunał Konstytucyjny ustalił, że z art. 23 ust. 1, art. 26 i art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych /Dz.U. nr 19 poz. 145 ze zm./ wynika niedopuszczalność wpisania na listę radców prawnych osoby wykonującej zawód sędziego lub prokuratora.

Wprawdzie zaskarżone orzeczenie wydane zostało przed podjęciem wyżej wskazanej uchwały Trybunału Konstytucyjnego, to jednak późniejszy rezultat wykładni tego uprawnionego organu państwowego do jej dokonania ma moc powszechnie obowiązującą z dniem ogłoszenia uchwały w urzędowym organie promulgacyjnym.