Orzeczenie SN z 28 września 1982 r., III ARN 10/82

Rozpoznanie

(...)

Sprawa

ze skargi (...) na decyzję Wojewody (...) w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu pierwszego urządzenia utwardzonej nawierzchni ulicy

Od orzeczenia

na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 1982 r. I SA 2248/81 oddala rewizję nadzwyczajną.

Teza

Według art. 8 ustawy z dnia 29 marca 1962 r. o drogach publicznych /Dz.U. nr 20 poz. 90/ zaliczenie drogi do kategorii dróg zakładowych następuje w trybie uchwały właściwej ze względu na miejsce położenia drogi rady narodowej, podjętej po zasięgnięciu opinii lub na wniosek zainteresowanego zakładu.

Sentencja

Sąd Najwyższy

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z decyzji Naczelnika Miasta z dnia 8 stycznia 1976 r. wynika, iż ulica, o którą chodzi w niniejszej sprawie, jest drogą zakładową i podkreślił, że decyzja ta nie została wzruszona, wobec czego jest decyzją ostateczną.

To stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać za trafne.

Wspomniana decyzja z dnia 8 stycznia 1976 r., jak wynika to z jej osnowy została wydana na podstawie art. 49 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 25 stycznia 1958 r. o radach narodowych /Dz.U. 1975 nr 26 poz. 139/ oraz art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 marca 1962 r. o drogach publicznych /Dz.U. nr 20 poz. 90/.Cechy tej decyzji zarówno formalne, jak i materialne nie pozwalają ani w innym postępowaniu administracyjnym, ani w postępowaniu sądowoadministracyjnym traktować jej jako "bezwzględnie nieważnej.