Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 25 sierpnia 1993 r. odrzucił skargę Ireny M. na postanowienie Izby Skarbowej w W. z dnia 14 czerwca 1993 r. (...) z powodu niezachowania trzydziestodniowego terminu, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji administracyjnej do Sądu Administracyjnego /art. 199 par. 1 Kpa/. Według szczegółowych ustaleń Naczelnego Sądu Administracyjnego Irena M. reprezentowana była w postępowaniu administracyjnym przez swojego pełnomocnika, któremu przedmiotowe postanowienie Izby Skarbowej zostało doręczone w dniu 16 czerwca 1993 r., z czego wynikało, że ostatni dzień terminu do wniesienia skargi przypadał 16 lipca 1993 r. Tymczasem Irena M. swą skargę nadała w USA /Chicago/ wprawdzie w dniu 15 lipca 1993 r., ale do polskiego urzędu pocztowego dotarła ona dopiero w dniu 19 lipca 1993 r., a więc już po terminie. Tylko bowiem oddanie pisma procesowego w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu /art. 165 par. 2 Kpc w związku z art. 211 Kpa/.
Ustalenia Naczelnego Sądu Administracyjnego kwestionuje Rzecznik Praw Obywatelskich ze względu na twierdzenie skarżącej, iż w Polskim Konsulacie Generalnym poradzono jej przesłanie skargi - po złożeniu jej w Konsulacie - bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na podstawie tego twierdzenia skarżącej Rzecznik Praw Obywatelskich wyprowadza wniosek, że Irena M. złożyła we właściwym terminie skargę w polskim urzędzie konsularnym, co - zgodnie z odpowiednim zastosowaniem art. 165 par. 2 Kpc - powinno prowadzić do uznania, że wymagany termin został zachowany. W zakresie wykładni art. 165 par. 2 Kpc Rzecznik Praw Obywatelskich wyraził pogląd, że przepis ten do postępowania sądowoadministracyjnego podlega zastosowaniu - w myśl art. 211 Kpa "odpowiedniemu". Trzeba zatem brać pod uwagę nie tylko przesłanki skuteczności zachowania terminu wyraźnie w tym przepisie /art. 165 par. 2 Kpc/ określone, ale także to, że według procedury administracyjnej dla zachowania terminu wystarczy złożenie pisma w polskim urzędzie konsularnym /art. 57 par. 5 Kpa/. Odmienna interpretacja art. 211 w zw. z art. 57 par. 5 Kpa i art. 165 par. 2 Kpc stanowi - zdaniem Rzecznika Praw Obywatelskich - rażące naruszenie prawa procesowego, co powinno spowodować uchylenie zaskarżonego rewizją nadzwyczajną postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Autonomię zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego w stosunku do procedury administracyjnej wyraźnie określają przepisy odrębnego działu VI kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto - zgodnie z art. 211 Kpa - w sprawach nie uregulowanych w dziale poświęconym zaskarżeniu decyzji do sądu administracyjnego, stosuje się odpowiednio procedurę sądową /Kpc/. Nie jest więc przekonywujący pogląd Rzecznika Praw Obywatelskich, że "odpowiednie" stosowanie przepisu procedury sądowej /art. 165 par. 2 Kpc/ miałoby oznaczać, w istocie, zastosowanie odmiennego w tym zakresie przepisu kodeksu postępowania administracyjnego /art. 57 par. 5 Kpa/. W każdym razie Rzecznik Praw Obywatelskich nie przedstawił argumentu wskazującego na odpowiedzialność przedmiotowej zasady postępowania przyjętej w procedurze sądu powszechnego dla postępowania przed sądem administracyjnym.
Niezależnie od tego, wbrew rewizji nadzwyczajnej, brak jest podstaw do zarzucenia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, że nie ocenił w świetle wskazanych przepisów faktu złożenia skargi w Konsulacie Generalnym Polski w Chicago. Fakt taki bowiem Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przez stronę w ogóle nie był przedstawiany, co mogłoby nastąpić także w trybie przywrócenia terminu do wniesienia skargi /art. 204 par. 2 Kpa/. Tymczasem skarga została nadesłana przez stronę osobiście, bez jakiegokolwiek udziału w tym zakresie polskiego urzędu konsularnego. Ze stwierdzenia natomiast własnoręczności podpisu Ireny M. na przedstawionym w tym celu w Konsulacie Generalnym Polski w Chicago piśmie nie można było wyprowadzić wniosku, że niezależnie od tej czynności, Irena M. pismo to ponadto "złożyła" w tymże Konsulacie, w rozumieniu art. 57 par. 5 Kpa.
Z powyższych przyczyn, wobec braku podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia, Sąd Najwyższy oddalił rewizję nadzwyczajną /art. 421 par. 1 Kpc w związku z art. 210 i art. 211 Kpa/.