Orzeczenie SN z 29 maja 1991 r., III ARN 18/91

Sprawa

sprawy ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Wydziału Budownictwa (...) Urzędu Wojewódzkiego (...) w przedmiocie rozbudowy budynku mieszkalnego

Od orzeczenia

na skutek rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 29 listopada 1990 r. SA/Po 495-496/90 uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania NSA OZ w Poznaniu.

Teza

Nie można skutecznie powoływać się na naruszenie konstytucyjnej zasady równości obywateli wówczas, gdy uprawnienia obywateli w wyniku faktu bądź prawa są w istocie rzeczy nierówne.

Kryteria ustanowienia przez prawo lub praktykę zróżnicowania obywateli w demokratycznym państwie prawa podlegają jednak kontroli niezawisłych sądów.

Sentencja

Sąd Najwyższy

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy wyraża pogląd, iż dla uzyskania najbardziej sprawiedliwego rozstrzygnięcia powstałego konfliktu niezbędne jest przede wszystkim ustalenie, jak w istocie rzeczy kształtują się realne uprawnienia obu stron do rozbudowania swych domów.

(...) Gdyby bowiem okazało się, iż jedna ze stron w gruncie rzeczy nie dysponuje skutecznym uprawnieniem do dalszej rozbudowy swego domu, wówczas zarzut Prokuratora Generalnego, iż wydany przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrok narusza konstytucyjną zasadę równości obywateli wobec prawa nie mógłby zostać uznany za uzasadniony.