Orzeczenie SN z 9 września 1986 r., III ARN 20/86

Sprawa

sprawy ze skargi (...) na decyzję ostateczną Głównego Urzędu Ceł w przedmiocie przepadku przekazu informacji przeznaczonej za granicę

Od orzeczenia

na skutek rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego PRL (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 1986 r. III SA 1550/85 uchyla zaskarżony wyrok w pkt 1 i 2 i skargę oddala.

Sentencja

Sąd Najwyższy

Uzasadnienie

Niewyczerpujące uzasadnienie przez Główny Urząd Ceł decyzji nie miało natomiast żadnego wpływu na wynik sprawy.

W szczególności nie świadczy o wadliwości ustalenia organów celnych, iż treść pisma skierowanego za granicę jest szkodliwa dla dobra i interesów Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

Lakoniczność uzasadnienia decyzji nie pozbawiło Naczelnego Sądu Administracyjnego możliwości oceny prawidłowości tego ustalenia, a co za tym idzie, czy pismo podlega przepadkowi na podstawie art. 13 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 26 marca 1975 r. - Prawo celne /Dz.U. 1984 nr 57 poz. 290 ze zm./.

Przepis art. 13 ust. 1 i 3 Prawa celnego, na który powołał się w swej decyzji Główny Urząd Ceł stanowi, że objęte są zakazem wywozu i podlegają przepadkowi wszelkie nośniki informacji zawierające treści szkodliwe dla dobra i interesów Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Nośnikiem owej informacji było wspomniane pismo skarżącego skierowane do Komisji Praw Człowieka w Genewie, ocenione przez organy celne jako zawierające treści szkodliwe dla dobra i interesów PRL. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji - wbrew odmiennej ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - odpowiadało dyspozycji art. 107 par. 3 Kpa, a w każdym razie nie zawierało takich uchybień, które mogły być uznane za naruszenie prawa, mające wpływ na wynik sprawy.

Uzasadnienie to umożliwiało kontrolę sprawowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zagadnienie sprowadza się bowiem do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy wspomniana przesyłka w istocie zawiera treści szkodliwe o jakich mowa w art. 13 ust. 1 i 3 Prawa celnego.

Na tak postawione pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej.

Pismo skarżącego jest w istocie zbiorem oskarżeń i pomówień organów porządkowych i kolegiów do spraw wykroczeń o bezprawne działanie, prowokacyjne zachowanie się, orzekanie na podstawie fałszywych dowodów, skazywanie niewinnych obywateli za niepopełnione czyny. Jest oczywiste, że tego rodzaju informacje są szkodliwe dla interesów Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

Są one bowiem wykorzystywane dla kształtowania i utrwalania fałszywego obrazu stosunków w Polsce.

Okoliczność ta znana jest powszechnie i winna być przez Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniona z urzędu /art. 77 par. 4 Kpa/.