Uzasadnienie
Decyzją z dnia 16 listopada 1992 r. (...) Kierownik Urzędu Rejonowego w B.P. udzielił Telekomunikacji Polskiej SA Zakładowi Telekomunikacji w B. pozwolenia na budowę budynku magazynowego na działce nr (...) w B.P. Budynek ten nie podpiwniczony, parterowy zlokalizowany został w odległości 0,30 m /ze ścianą oddzielenia pożarowego/ od granicy z działką sąsiednią, stanowiącą własność: Janiny S., Janiny K., Waldemara K., Elżbiety G. i Teresy A. Pozwolenie to oparto na decyzji lokalizacyjnej dotyczącej budynku magazynowego i projekcie technicznym na budowę magazynu materiałów telekomunikacyjnych.
Rozpatrując sprawę na skutek odwołania Janiny S. i Janiny K. Wojewoda B., decyzją z dnia 7 stycznia 1993 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że projektowany budynek magazynowy, przewidujący ścianę tylną od strony granicy działki sąsiedniej jako oddzielenie przeciwpożarowe, spełnia warunki określone w przepisach par. 202 i par. 203 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/. Lokalizacja taka wynikła z funkcji budynku, układu placów składowych oraz dróg dojazdowych. Ponadto Wojewoda uznał, że wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony granicy działki zwalnia lokalizację projektowanego budynku z obowiązku zachowania minimalnych odległości, określonego w przepisach par. 12-14 cyt. rozporządzenia oraz, że projektowany obiekt nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń w użytkowaniu i zabudowie działki sąsiedniej oraz nie narusza interesu osób trzecich. Wobec niestwierdzenia wad postępowania przed organem pierwszej instancji, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję opartą na prawomocnej decyzji lokalizacyjnej, co do której nie toczyło się postępowanie o jej zmianę lub uchylenie.
Od powyższej decyzji ostatecznej Janina S. i Janina K. złożyły skargę.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 września 1993 r. (...) oddalił skargę. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd Administracyjny stwierdził, że przedmiotem sprawy jest decyzja o udzieleniu pozwolenia budowlanego, oparta na przepisach Prawa budowlanego, a nie decyzja o lokalizacji inwestycji, która jest ostateczna, nie została zaskarżona i nie toczy się wobec niej żadne postępowanie nadzwyczajne, określone w Kpa. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie znajduje potwierdzenia zarzut, że skarżące nie brały udziału w postępowaniu o udzielenie pozwolenia budowlanego, gdyż było to przyczyną wznowienia postępowania, w wyniku którego została wydana zaskarżona decyzja.
Zdaniem Sądu Administracyjnego, sposób zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie, jak również jego ocena odpowiada wymaganiom art. 77 par. 1 i art. 80 Kpa, bowiem szczegółowe uzasadnienie decyzji zawiera odpowiedź na zarzuty odwołania w kwestii możliwości zbliżenia budynku do granicy ze względu na ścianę oddzielenia przeciwpożarowego oraz zabudowy na działkach skarżących, które są zwolnione od obowiązku zachowania minimalnej odległości.
Mając na uwadze opinię Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w B., Sąd Administracyjny stwierdził, że nie potwierdzają się zarzuty dotyczące usytuowania części fundamentów na działce sąsiedniej i co do uciążliwego charakteru obiektu budowlanego. Wobec niestwierdzenia naruszenia prawa przez organy administracji, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 207 par. 5 Kpa.
Od powyższego wyroku złożył rewizję nadzwyczajną Minister Sprawiedliwości, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi rażące naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ w związku z par. 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/. Wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji organów obu instancji i zasądzenie od Wojewody B. na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Rewizja nadzwyczajna jest nieuzasadniona.
W bezspornie ustalonych okolicznościach sprawy nie można dopatrzyć się rażącego naruszenia przepisów prawa, wskazanych w rewizji nadzwyczajnej. Nietrafny jest zarzut w odniesieniu do art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ w związku z par. 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/. Przede wszystkim przepis par. 12 ww. rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. dotyczy budynków mieszkalnych i gospodarczych na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych. Przepis ten nie odnosi się do określenia odległości między budynkami mieszkalnymi i gospodarczymi znajdującymi się na działce, która nie jest działką zagrodową w indywidualnym gospodarstwie rolnym, lecz ma inny charakter użytkowy, przeznaczony w planie zagospodarowania przestrzennego na cele usługowo-magazynowe. W związku z tym działka ta, decyzją Prezydium Zarządu Miasta w B. z dnia 13 sierpnia 1991 r. (...), została wyłączona z produkcji rolnej na cele nierolnicze i nieleśne pod budowę magazynu materiałów telekomunikacyjnych. Z załączonej do akt mapy i opisu działek wynika, że sąsiadujące z działką (...), na której wzniesiono magazyn /działki (...), mają charakter rolny i nie są zabudowane/. W tym stanie faktycznym trafnie - zdaniem Sądu Najwyższego - przyjęły organy administracji I i II instancji oraz Sąd Administracyjny, że wymieniony w zarzucie rewizji nadzwyczajnej przepis par. 12 cyt. rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. nie ma zastosowania w sprawie, lecz przepis par. 13 tego rozporządzenia dopuszczający stosowanie bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego, spełniającego wymagania zawarte w tym przepisie. Stanowisko to jest zgodne z wyjaśnieniem Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska, zawartym w piśmie z dnia 15 maja 1982 r. (...) stwierdzającym, że przy granicy działki mogą być sytuowane budynki przylegające do siebie z zastosowaniem wymagań par. 13 ust. 2, jeżeli będą posiadały ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o odpowiedniej klasie odporności ogniowej. Zastosowanie w budynku magazynowym, zgodnie z pozwoleniem budowlanym, oddzielenia przeciwpożarowego nie ma wpływu na ewentualną zabudowę działki sąsiedniej. Zasadnie zatem przyjął Naczelny Sąd Administracyjny, że pozwolenie budowlane nie narusza uprawnień właścicieli działek sąsiednich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego, skoro pozwolenie budowlane odpowiada warunkom technicznym, jakim powinny odpowiadać budynki. Ponadto trafnie Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że przedmiotem sprawy jest decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę, a nie decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji (...), która jest ostateczna i nie może być w tym postępowaniu kwestionowana ze względu na jego przedmiot. Trafnie też Sąd Administracyjny uznał, że określenie w pozwoleniu na budowę zbliżenia budynku do granicy działki nie narusza przepisów par. 12-14 cyt. rozporządzenia i nie ogranicza ewentualnej przyszłej zabudowy sąsiednich działek.
Powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje potwierdzenie w starannie zebranym przez organy administracji materiale sprawy, który umożliwił wydanie prawidłowej decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę magazynu, zgodnego z analizowanymi przez Sąd Administracyjny przepisami prawa, wskazanymi w uzasadnieniu zaskarżonego rewizją nadzwyczajną orzeczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny należycie rozważył istotne aspekty prawne swojego rozstrzygnięcia sprawy, uznając legalność zaskarżonej decyzji administracyjnej. Swoje stanowisko wyrażone w orzeczeniu przekonująco uzasadnił. Sąd Najwyższy podziela stanowisko Sądu Administracyjnego, jako zgodne z prawem.
Mając to na uwadze, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że brak jest uzasadnionych podstaw do uwzględnienia rewizji nadzwyczajnej i uchylenia zaskarżonego wyroku. Dlatego na zasadzie art. 421 par. 1 Kpc orzekł, jak w sentencji.