- Sprawa
- sprawy ze skargi (...) na decyzję Kierownika Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (...) w przedmiocie utraty uprawnień kombatanckich
- Od orzeczenia
- na skutek rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 9 listopada 1995 r. SA/Sz 529/95 uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę.
Teza
Przepis art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. "a" ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. nr 17 poz. 75 ze zm./ został wprawdzie w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 lutego 1994 r. K 15/93 /OTK 1994 cz. I poz. 4/ uznany za niezgodny z zasadą równości wobec prawa, wyrażoną w art. 67 ust. 2 przepisów konstytucyjnych utrzymanych w mocy przez art. 77 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 84 poz. 426 ze zm./, ale tylko w części, w jakiej nie przyznaje on uprawnień kombatantom i osobom represjonowanym spoza struktur Urzędu Bezpieczeństwa, Służby Bezpieczeństwa i Informacji Wojskowej, które nie wykonywały zadań związanych ze zwalczaniem organizacji niepodległościowych lub osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, określonych w ustawie uprawnień nie uzyskują zatem osoby pozostające "w strukturach" wymienionych organów, co było zresztą jednym z podstawowych celów uchwalenia nowej ustawy kombatanckiej /tak też Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 marca 1995 r. III ARN 6/95 - OSNAPU 1995 nr 16 poz. 199/.
Sentencja
Sąd Najwyższy