Orzeczenie SN z 6 października 1992 r., III ARN 3/92

Sprawa

sprawy ze skargi (...) na decyzję Ministra Sprawiedliwości (...) w przedmiocie wpisu na listę radców prawnych

Od orzeczenia

na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 1991 r. II SA 425/91 uchyla zaskarżony wyrok i skargę oddala.

Teza

Wykonywanie uprawnienia Trybunału Konstytucyjnego do ustalania powszechnie obowiązującej wykładni ustaw nie jest działalnością normotwórczą, lecz ma wyłącznie charakter interpretacyjny przepisów ustawowych, zmierzający wyłącznie do ustalenia ich rzeczywistego znaczenia.

Sentencja

Sąd Najwyższy

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wykładni przepisów art. 23 ust. 1, art. 26 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych /Dz.U. nr 19 poz. 145 ze zm./, która jest niezgodna z uchwałą Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 marca 1992 r. w sprawie W 2/92 /OTK 1992 cz. I poz. 21/, zawierającą powszechnie obowiązującą wykładnię ustaw.

W uchwale tej opublikowanej w Dz.U. 1992 nr 36 poz. 159, Trybunał Konstytucyjny ustalił, że z art. 23 ust. 1, art. 26 i art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych /Dz.U. nr 19 poz. 145 ze zm./ wynika niedopuszczalność wpisania na listę radców prawnych osoby wykonującej zawód sędziego lub prokuratora.

Trybunał Konstytucyjny w wyżej wymienionej uchwale nadał powyższym przepisom znaczenie wyłączające możliwość łączenia funkcji radcy prawnego z wykonywaniem zawodu sędziego lub prokuratora.

Wprawdzie zaskarżone rewizją nadzwyczajną orzeczenie wydane zostało przed podjęciem wyżej wskazanej uchwały Trybunału Konstytucyjnego, to jednak późniejszy rezultat powszechnie obowiązującej wykładni tego uprawnionego do jej dokonania organu państwowego ma moc wiążącą z chwilą ogłoszenia uchwały w urzędowym organie promulgacyjnym.