Orzeczenie SN z 12 września 1991 r., III ARN 32/91

Sprawa

sprawy ze skargi (...) na decyzję Izby Skarbowej (...) w przedmiocie podatku wyrównawczego za 1988 r.

Od orzeczenia

na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 24 października 1990 r. SA/Wr 455/90 oddala rewizję nadzwyczajną.

Teza

Uzyskanie konkretnego przychodu następuje po stronie podatnika dopiero wtedy, gdy w jego majątku pojawiło się konkretne przysporzenie o określonej wartości, nie zaś wówczas, gdy z uwagi na jakiś tytuł prawny otrzymuje on zobowiązanie /wierzytelność/, że w przyszłości /często w terminie nieokreślonym/ przysporzenie takie nastąpi bądź może nastąpić.

Sentencja

Sąd Najwyższy

Uzasadnienie

Hipotetyczna możliwość rozbieżności w orzecznictwie sądowym jest zawsze możliwa i znana historii od momentu powstania jakiegokolwiek sądownictwa, orzekającego w różnych składach.

Nie jest to jednak okoliczność, która sama przez się mogłaby upoważniać do twierdzenia, iż zawsze i w każdej postaci musi prowadzić do naruszenia interesu Rzeczypospolitej Polskiej /art. 421 par. 2 Kpc/ chociażby dlatego, iż także przez rozbieżności w orzecznictwie dochodzi się w rezultacie do lepszej, bardziej racjonalnej, prawidłowej i słuszniejszej interpretacji prawa.

Stanowisko, zgodnie z którym wszelkie rozbieżności w orzecznictwie sądowym zawsze stanowią naruszenie prawa, w istocie rzeczy zmierza wprost do zakwestionowania niezawisłości sędziowskiej; jeżeli bowiem ustawodawca zamierza uniknąć rozbieżności interpretacyjnych może je wyłączyć przez rygorystyczne ukształtowanie treści normy, nie dopuszczające w ogóle żadnej interpretacji.

Takie jednak przypadki stanowią raczej rzadkość w prawodawstwie.

W rezultacie stanowiska rewidującego w tym zakresie nie można uznać za przekonujące.