Orzeczenie SN z 9 czerwca 1994 r., III ARN 34/94

Sprawa

sprawy ze skargi Gminnej Spółdzielni (...) na decyzję Izby Skarbowej (...) w przedmiocie określenia zobowiązania z tytułu podatku obrotowego za 1991 rok

Od orzeczenia

na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 18 stycznia 1994 r. SA/Po 2602/93 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje NSA OZ w Poznaniu do ponownego rozpoznania.

Teza

Ani rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 kwietnia 1991 r. w sprawie stawek podatku obrotowego od jednostek gospodarki uspołecznionej oraz ulg i zwolnień od tego podatku /Dz.U. nr 38 poz. 166 ze zm./, ani żaden inny przepis prawa nie warunkują zwolnienia sprzedawcy od podatku obrotowego istnieniem obowiązku zapłaty tego podatku przez nabywcę.

Rolnik będący nabywcą towarów zaopatrzeniowych i inwestycyjnych, może dla celów podatkowych wykazać sprzedawcy takich towarów prowadzenie działalności gospodarczej oryginalnym pisemnym dokumentem lub uwierzytelnionym odpisem dokumentu stwierdzającego prowadzenie działalności gospodarczej /par. 2 ust. 6 pkt 2 cytowanego rozporządzenia/.

Sentencja

Sąd Najwyższy

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Rewizja nadzwyczajna jest uzasadniona. Według par. 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 kwietnia 1991 r. w sprawie stawek podatku obrotowego od jednostek gospodarki uspołecznionej oraz ulg i zwolnień od tego podatku zwolnienie od podatku obrotowego przy sprzedaży produktów zaopatrzeniowych i inwestycyjnych następuje w razie spełnienia dwóch warunków:

1/ złożenia sprzedawcy przez nabywcę oświadczenia, że nabywany produkt jest przeznaczony na cele określone w par. 2 ust. 2 rozporządzenia, 2/ złożenia sprzedawcy przez nabywcę nie będącym jednostką gospodarki uspołecznionej oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu stwierdzającego prowadzenie działalności gospodarczej, np. koncesji, umowy agencyjnej /na warunkach umowy zlecenia/ zawartej z jednostką gospodarki uspołecznionej, zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, wpisu do rejestru handlowego lub potwierdzenia zgłoszenia obowiązku podatkowego oraz stwierdzenia przez sprzedawcę na oświadczeniu, że nabywca okazał właściwy dokument a także wpisania rodzaju, numeru, daty i nazwy organu, który dokument ten sporządził. Z brzmienia tego przepisu wynika wprost, iż dopuszczalne jest wykazywanie faktu prowadzenia działalności gospodarczej przy pomocy wszelkich pisemnych dokumentów przedstawionych sprzedawcy w oryginale lub uwierzytelnionym odpisie. Mimo więc, że rolnik jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą nie podlega zgłoszeniu do ewidencji tej działalności /art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. O działalności gospodarczej/, to może on wykazywać prowadzenie działalności gospodarczej przy pomocy innych dokumentów. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy należy zbadać spełnienie przez nabywców przesłanek z par. 2 ust. 6 pkt 1 i 2 wyżej wskazanego rozporządzenia. Nie jest trafny pogląd wyrażony w zaskarżonym wyroku, iż zwolnienie sprzedawcy od omawianego podatku powiązane jest z istnieniem obowiązku płacenia podatku obrotowego przez nabywcę towarów inwestycyjnych lub zaopatrzeniowych.

Ani rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 kwietnia 1991 r. W sprawie stawek podatku obrotowego od jednostek gospodarki uspołecznionej (...), ani żaden inny przepis prawa nie warunkują zwolnienia sprzedawcy od podatku obrotowego istnieniem obowiązku zapłaty tego podatku przez nabywcę. Dokonana w zaskarżonym wyroku wykładnia prawa narusza także zasadę swobody działalności gospodarczej /art. 6 Konstytucji/ stwarzając nierówne szanse dwóm sektorom gospodarki rolnej. W razie sprzedaży przez jednostkę gospodarki uspołecznionej materiałów inwestycyjnych i zaopatrzeniowych na rzecz innej jednostki gospodarki uspołecznionej cena sprzedaży byłaby niższa, niż w przypadku sprzedaży rolnikom indywidualnym, gdyż nie zawierałaby cenotwórczego podatku obrotowego. Z powyższych względów na mocy art. 422 par. 2 Kpc w zw. z art. 211 Kpa orzeczono jak w sentencji.