Orzeczenie SN z 4 września 1996 r., III ARN 34/96

Sprawa

sprawy ze skargi (...) na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (...) w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich

Od orzeczenia

na skutek rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku z dnia 14 grudnia 1995 r. SA/Bk 530/95 oddala rewizję nadzwyczajną.

Sentencja

Sąd Najwyższy

Uzasadnienie

Osobie pełniącej przymusowo służbę w armii niemieckiej, z której zdezerterowała, a następnie wstąpiła ochotniczo do polskiej formacji wojskowej przy armiach sojuszniczych i pełniła służbę w tej formacji do końca wojny, przysługują uprawnienia kombatanckie także wówczas, gdy nie uczestniczyła bezpośrednio w żadnej z bitew.

Pojęcie "walka o niepodległość Polski" użyte w przepisie art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. nr 17 poz. 75 ze zm./ oznacza bowiem w szczególności te wszystkie formy działalności wymienione w art. 1 ustawy, zmierzające do odzyskania suwerenności i niepodległości Polski, które osoba wcielona przymusowo do armii niemieckiej, wykonywała następnie do końca wojny.

Była to bowiem służba wojskowa pełniona podczas działań wojennych, a fakt, że skarżący nie brał bezpośredniego udziału w walce nie ma w świetle powyższego przepisu żadnego znaczenia, gdyż jako żołnierz odbywający służbę w Centrum Wyszkolenia Saperów pod dowództwem brytyjskim, mógł być wzięty do akcji w dowolnym momencie.