Orzeczenie SN z 9 września 1993 r., III ARN 46/93

Sprawa

sprawy ze skargi (...) na decyzję Wojewody (...) w przedmiocie zezwolenia na użytkowanie budynku garażowego

Od orzeczenia

na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 1993 r. IV SA 769/92 uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę NSA w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Teza

Zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę nie tylko teren przeznaczony w istniejącym planie szczególnym lub szczegółowym na inne cele lub pod innego rodzaju zabudowę, ale także teren nie przeznaczony pod zabudowę ze względu na brak takich planów.

Sentencja

Sąd Najwyższy

Uzasadnienie

Jednakże aby dokonać tej oceny należy mieć na względzie nie tylko istniejące plany zagospodarowania przestrzennego ale także całokształt przepisów o planowaniu przestrzennym.

Przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ odwołuje się bowiem nie do niezgodności z planami zagospodarowania przestrzennego ale do niezgodności z przepisami o planowaniu przestrzennym.

Nie można bowiem przyjąć, że w przypadku braku obowiązujących planów niedopuszczalna jest na danym terenie jakakolwiek działalność budowlana i każdego rodzaju obiekt budowlany jest wybudowany wówczas niezgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym.

Zgodnie z art. 47 ust. 4 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym /Dz.U. 1989 nr 17 poz. 99 ze zm./ na obszarach, dla których nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzje wpływające na sposób zagospodarowania oraz wykorzystania gruntów podejmuje właściwy terenowy organ administracji państwowej na podstawie posiadanych materiałów do planu, uzupełnionych niezbędnymi danymi, po dokonaniu uzgodnień z zainteresowanymi organami oraz spełnieniu wymagań określonych w przepisach szczególnych.

Jeżeli więc na danym terenie brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego to zgodność lub niezgodność wybudowanego obiektu z przepisami o planowaniu przestrzennym z art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego należy oceniać przez pryzmat istniejących materiałów do tych planów i innych danych.

Potrzebne jest też uwzględnienie istniejącego na danym terenie stanu faktycznego i rzeczywiście występującego jego przeznaczenia.

Jeżeli chodzi o garaże, należy pamiętać, że w osiedlach mieszkaniowych są one częścią tych osiedli jako urządzenia związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkańców, wobec czego ich usytuowanie w osiedlu nie jest sprzeczne z planowym przeznaczeniem terenu na cele budownictwa mieszkaniowego i nie może powodować skutków, o jakich mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 1985 r. II SA 602/613/84 - ONSA 1985 nr 1 poz. 13/.