Orzeczenie SN z 26 listopada 1992 r., III ARN 69/92

Sprawa

sprawy ze skargi (...) na decyzję Wojewody (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego domku letniskowego

Od orzeczenia

na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 5 lutego 1992 r. SA/Gd 1516/91 oddala rewizję nadzwyczajną.

Sentencja

Sąd Najwyższy

Uzasadnienie

Sam fakt istnienia rozbieżności w orzecznictwie sądowym lub administracyjnym nie wskazuje na to, że uszczerbku doznaje interes Państwa, bo wykładnia prawa stale ulega doskonaleniu zarówno w jej metodach, jak również z uwagi na coraz głębsze wnikanie w poszczególne przepisy oraz w związki ujawniające się pomiędzy różnymi uregulowaniami prawnymi.

W przypadku orzecznictwa sądowego uznanie rozbieżności w orzecznictwie za niedopuszczalne oznaczałoby w samej rzeczy pozbawienie sędziego gwarantowanej konstytucyjnie niezawisłości.

Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela w tym względzie stanowisko wyrażone w orzeczeniu Sądu Najwyższego z dnia 12 września 1991r. /III ARN 32/91 - nie publikowane/, że rozbieżności w orzecznictwie są związane z działaniem sądów orzekających w różnych składach osobowych i że sam fakt pojawienia się takich rozbieżności nie uzasadnia jeszcze twierdzenia o naruszeniu interesu Państwa.

Zarzut rażącego naruszenia przez zaskarżony wyrok sądu administracyjnego art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo Budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ nie odpowiada stanowisku zajętemu przez Sąd Najwyższy, który w uchwale z dnia 29 maja 1991r. /III AZP 3/91 - nie publikowana/ uznał za dopuszczalne wydanie decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego wzniesionego bez pozwolenia budowlanego na terenie nie posiadającym planu zagospodarowania przestrzennego.