Orzeczenie SN z 14 marca 1989 r., III ARN 78/88

Sprawa

sprawy ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miasta (...) w przedmiocie odmowy przydzielenia opróżnionej części lokalu

Od orzeczenia

na skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 1988 r. I SA 1417/87 uchyla zaskarżony wyrok oraz poprzedzające go decyzje (...).

Sentencja

Sąd Najwyższy

Uzasadnienie

Dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny interpretacja art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /t.j. Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/, według której "powierzchnią mniejszą od przysługującej według norm zaludnienia" jest w rozumieniu wymienionego przepisu powierzchnia mieszkalna poniżej minimum normy zaludnienia - 7 m kw. na osobę, jest interpretacją wadliwą.

Przepis art. 34 ust. 3 prawa lokalowego odwołuje się bowiem do powierzchni mieszkalnej przysługującej według norm zaludnienia, a powierzchnia taka, przysługująca jednej osobie, została w par. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1974 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów prawa lokalowego /Dz.U. nr 26 poz. 152 ze zm./ określona na 7-10 m kw.

Takie wyznaczenie normy powierzchni mieszkalnej powoduje, że przez "powierzchnię mniejszą od przysługującej według norm zaludnienia" należy rozumieć w zależności od okoliczności powierzchnię mniejszą bądź od minimalnej normy 7 m kw. bądź maksymalnej normy 10 m kw.

Przepis art. 34 ust. 3 prawa lokalowego nie daje podstawy, by na użytek jego zastosowania inaczej rozumieć zawarte w nim sformułowanie "powierzchnia mniejsza od przysługującej według norm zaludnienia".

W szczególności przyjęcie, iż oznacza ono powierzchnię mniejszą od minimalnej powierzchni przysługującej według norm zaludnienia nie tylko że nie wynika ze słów użytych w przepisie, ale prowadzi do ograniczenia zakresu uprawnienia jakie przyznaje najemcom lokali zajmowanych przez więcej niż jednego najemcę art. 34 ust. 3 prawa lokalowego.

Taka wykładnia wymienionego przepisu jest zaś sprzeczna z celem prawa lokalowego wyrażonym w preambule do tego prawa, a mianowicie dążeniem do dalszej poprawy w zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych ludności.