Orzeczenie SN z 30 maja 1989 r., III ARN 81/88

Sprawa

sprawy ze skargi (...) na decyzję Głównego Architekta Wojewódzkiego (...) w przedmiocie rozbiórki budynku letniskowego

Od orzeczenia

na skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 1988 r. IV SA 473/88 uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę.

Teza

Niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia, o jakim mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ ma miejsce także wówczas, gdy samowolnie wzniesiony obiekt budowlany zlokalizowany został w sposób uniemożliwiający lub istotnie ograniczający możliwość zabudowy sąsiedniej działki.

Sentencja

Sąd Najwyższy

Uzasadnienie

Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/ nie są wyczerpujące i spójne, nastręczając tym trudności w stosowaniu i wykładni.

Brak jednak w świetle jego przepisów podstaw do przyjęcia - jak to uczynił Sąd Administracyjny - że zlokalizowanie budynku bez zachowania wymaganych odległości może nie powodować niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia przez zagrożeniem pożarem.

Naruszenie tych odległości musi więc - bez możliwości wyjątków - oznaczać, iż wadliwie zlokalizowany budynek powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia.

Nawet, gdyby wadliwe usytuowanie samowolnie wzniesionego budynku wymuszało na właścicielu nieruchomości sąsiedniej odpowiednie korekty swoich zgodnych z planem zagospodarowania zamierzeń co do jej zabudowy, mogłoby takie działanie dopuszczającego się samowoli być ocenione jako niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia.