- Sprawa
- sprawy ze skargi Banku Rozwoju (...) na decyzję Izby Skarbowej (...) w przedmiocie ustalenia dodatkowego przypisu podatku dochodowego za 1991 rok
- Od orzeczenia
- na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 25 czerwca 1993 r. SA/Po 550/93 oddala rewizję nadzwyczajną.
Teza
Wynikające z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. nr 3 poz. 12 ze zm./ ograniczenie zastosowania przepisów tej ustawy do oddziałów sporządzających samodzielnie bilans i rachunek wyników, nie może polegać na całkowitym wyłączeniu tej ustawy wobec oddziałów, które "W roku podatkowym zamkną działalność niedoborem".
Inne bowiem rozumienie art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy łączyłoby się z konsekwencjami nie do przyjęcia, że zdarzenie późniejsze /ustalenie niedoboru działalności po zakończeniu roku/ pozbawiałoby podstawy prawnej podatkowo-prawnego stosunku administracyjnego nawiązanego na tej podstawie wcześniej - w toku roku podatkowego.
W tej sytuacji zagadnienie jakie należało rozwiązać dotyczyło zakresu /a nie zasady/ zastosowania przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. do oddziałów, które wykazują się niedoborem.
Z tego punktu widzenia trzeba zwrócić uwagę na zachowanie adekwatnego związku pomiędzy analizowanymi uregulowaniami to jest art. 21 ust. 1 i art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy, z których pierwsze odnosi się wprost do zakładów /oddziałów/ a drugie do podatników, których zakłady /oddziały/ znajdują się w określonej sytuacji.
Dopiero jeżeli zachodzi ta sytuacja i w zakresie dla niej odpowiednim dotyczącym ostatecznego ustalenia zobowiązania podatkowego, traci swą podstawę odrębna legitymacja podatkowa zakładów /oddziałów/ a podatnik rozlicza swe zobowiązanie z uwzględnieniem również działalności oddziałów, które zamknęły działalność niedoborem.
Sentencja
Sąd Najwyższy