Orzeczenie Sądu Najwyższegoz 12 marca 1993 r., sygn. akt III AZP 1/93

Metryka

Rozpoznanie

przekazanego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 1992 r. następującego pytania prawnego Czy w świetle art. 22 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./ za dostateczne podstawy do orzeczenia o utracie zasiłku dla bezrobotnych przez bezrobotnego pozostającego we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonkiem, który w miesiącu po upływie okresu kwartalnego oprócz pobieranego wynagrodzenia stałego otrzymał premię kwartalną /za okres minionych trzech miesięcy/ i osiągnięte w taki sposób jego dochody w tym miesiącu przekroczyły dwukrotnie przeciętne wynagrodzenie? podjął następującą uchwałę:

Sąd Najwyższy

Teza

Przy ocenie prawa bezrobotnego do zasiłku w świetle art. 22 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./, premia przyznana za miniony kwartał małżonkowi bezrobotnego, pozostającemu we wspólnym gospodarstwie domowym, powinna być podzielona równomiernie na trzy miesiące.