Orzeczenie SN z 11 grudnia 1984 r., III AZP 7/84

Sprawa

w sprawie ze skargi Romana S. na decyzję Izby Skarbowej w L. z dnia 4 maja 1984 r. w przedmiocie wymiaru podatków obrotowego i dochodowego z tytułu działalności handlowej za 1982 r. Czy w świetle treści art. 200 par. 1 Kpa wniesienie skargi sądowej na decyzję administracyjną z pominięciem organu, który decyzję tę wydał, do innego organu, a w tym również do Naczelnego Sądu Administracyjnego, powoduje uchybienie terminu do jej wniesienia przewidzianego art. 199 par. 1 Kpc, jeśli skarga ta nadana została przez skarżącego w urzędzie pocztowym w terminie w przepisie tym wskazanym, lecz przekazana została lub doszła do organu wydającego decyzję zaskarżoną po upływie tego terminu? podjął następującą uchwałę:

Rozpoznanie

na posiedzeniu jawnym dnia 11 grudnia 1984 r. zagadnienia prawnego przekazanego przez Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie postanowieniem z dnia 25 września 1984 r. SA/Lu 414/84 do rozstrzygnięcia w trybie art. 391 Kpc:

Teza

Jeżeli skargę do sądu administracyjnego wniesiono za pośrednictwem organu innego niż organ administracji państwowej, który wydał zaskarżoną decyzję w ostatniej instancji, albo wprost do sądu administracyjnego/art. 200 par. 1 Kpa/, to dla zachowania terminu przewidzianego w art. 199 par. 1 Kpa miarodajna jest data nadania skargi przez organ niewłaściwy lub przez sąd administracyjny w urzędzie pocztowo-telekomunikacyjnym do organu właściwego /art. 57 par. 3 Kpa/.

Sentencja

Sąd Najwyższy

Uzasadnienie

Od decyzji Izby Skarbowej w L. z dnia 4 maja 1984 r., której odpis doręczony został Romanowi S. jako stronie, w dniu 11 maja 1984 r. wniósł on skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przesyłając ją listem poleconym nadanym w dniu 11 czerwca 1984 r. pod adresem organu partii politycznej, który z kolei przesyłkę tę przekazał Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu listem poleconym nadanym w dniu 5 lipca 1984 r.

Na tle powyższego stanu faktycznego, dotyczącego terminu zaskarżenia przez Romana S. decyzji organu administracji państwowej do sądu administracyjnego, sąd ten powziął poważną wątpliwość, wyrażoną w przytoczonym zagadnieniu prawnym, która - po odroczeniu posiedzenia - przedstawiona została Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia w trybie art. 391 Kpc w związku z art. 211 Kpa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Stosownie do dyspozycji art. 199 par. 1 i art. 200 par. 1 Kpa skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję organu administracji państwowej wnosi się za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję w ostatniej instancji, w terminie /prekluzyjnym/ trzydziestu dni od dnia doręczenia /lub ogłoszenia/ decyzji. Według art. 57 par. 5 Kpa termin uważa się za zachowany m.in. wtedy, gdy przed jego upływem nadano pismo w polskim urzędzie pocztowo-telekomunikacyjnym.

Jeżeli skarga wniesiona została bezpośrednio do sądu administracyjnego albo za pośrednictwem organu innego niż organ właściwy w myśl art. 200 par. 1 Kpa, powinna ona zostać niezwłocznie przekazana organowi właściwemu - ze względu zarówno na interes skarżącego w zachowaniu terminu zaskarżenia, jak i na zasadę szybkości postępowania administracyjnego, której wyrazem jest m.in. nałożenie na właściwy w tym wypadku organ administracji państwowej obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od jej wniesienia /art. 200 par. 2 Kpa/.

Jednakże - w związku z hipotezą zawartą w przytoczonym art. 57 par. 5 Kpa - przyjąć należy, że w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie za wyłącznym pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję w ostatniej instancji, lecz za pośrednictwem innego organu bądź bezpośrednio do tego sądu, termin zaskarżenia przewidziany w art. 199 par. 1 Kpa zachowany zostanie także wówczas, gdy organ niewłaściwy lub sąd administracyjny przed jego upływem działając przy tym zgodnie z domniemaną wolą skarżącego, na jego rzecz, nada skargę w urzędzie pocztowo-telekomunikacyjnym pod adresem wymienionego organiu właściwego, chociażby następnie wpłynęła ona do niego już po upływie terminu zaskarżenia.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji uchwały.