Uzasadnienie
Czesław C. zwrócił się do Kolegium Kompetencyjnego przy Sądzie Najwyższym pismem z dnia 18 października 2001 r. /data wpływu: 23 października 2001 r./ z wnioskiem o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego w sprawie o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że w okresie od dnia 17 maja 1971 r. do dnia 28 kwietnia 1987 r. pracował on jako dekarz-blacharz w warunkach szkodliwych w nie istniejącym już obecnie Przedsiębiorstwie Budownictwa Komunalnego w K. Do swego wniosku zainteresowany załączył:
Po pierwsze - postanowienie Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w K. z dnia 21 września 2001 r. (...), w którym Sąd ten postanowił "stwierdzić swą niewłaściwość do rozpoznania sprawy i przekazać ją do rozpoznania Powiatowemu Urzędowi Pracy w K.", przy czym równocześnie w uzasadnieniu tego postanowienia Sąd stwierdził w szczególności, że: "Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 1994 r., I PZP 45/94 - OSNAPU 1995 nr 6 poz. 74, pracownikowi nie przysługuje roszczenie przeciwko zakładowi pracy o ustalenie wykonywania zatrudnienia w szczególnych warunkach w celu uzyskania zasiłku dla bezrobotnych do czasu nabycia prawa do emerytury". "Przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego dla bezrobotnych można dochodzić w trybie administracyjnym przed PUP na podstawie zgłoszonych dowodów, nie wyłączając dowodów z zeznań świadków. Urząd Pracy dokona samodzielnej oceny pracy wykonywanej przez powoda w Przedsiębiorstwie Budownictwa Komunalnego w K. W przypadku odmownej decyzji Urzędu Pracy, osobie ubiegającej się o zasiłek służy prawo odwołania się w drodze postępowania administracyjnego".
Po drugie - pismo Powiatowego Urzędu Pracy w K. z dnia 10 października 2001 r. (...), podpisane przez zastępcę kierownika tego Urzędu, w którym "Powiatowy Urząd Pracy w K. informuje, że jest niewłaściwy do rozpatrzenia tej sprawy. Zgodnie z art. 37j ust. 1a ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 2001 nr 6 poz. 56 ze zm./, okresy wykonywania pracy w szczególnych warunkach uwzględniane są po przedłożeniu odpowiedniego świadectwa wystawionego przez zakład pracy, bądź na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu".
Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym zważyło, co następuje:
Art. 37o. ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stanowi wyraźnie, że: "Prawo do zasiłków przedemerytalnych i świadczeń przedemerytalnych ustala i przyznaje starosta, a wypłaca je powiatowy urząd pracy". Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie ustalenie tego, czy wnioskodawca - Czesław C. spełnia określone w art. 37j. ust. 1 pkt 2 oraz art. 37j. ust. 1a. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wymagania prawne, które uzasadniają przyznanie mu zasiłku emerytalnego, w tym także ustalenie, czy spełnia on wymaganie dotyczące "co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze", należy do Starosty K. w postępowaniu wszczętym na wniosek zainteresowanego /art. 37l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu/, "po przedłożeniu odpowiedniej dokumentacji".
Nota bene, w rozpoznawanej sprawie, stosownie do dyspozycji art. 65 par. 1 Kpa, Powiatowy Urząd Pracy w K., do którego zwrócił się wnioskodawca o załatwienie przedstawionej sprawy, obowiązany był niezwłocznie przekazać wniosek zainteresowanego - Czesława C. celem jego załatwienia do Starosty K. i równocześnie miał obowiązek zawiadomić o tym wnioskodawcę.
Biorąc powyższe pod uwagę, Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym na podstawie art. 190 par. 1 Kpa orzekło jak w sentencji.