Uzasadnienie
Wnioskodawczyni Krystyna B.-K. wystąpiła z wnioskiem o rozpatrzenie negatywnego sporu kompetencyjnego między Ministrem Edukacji Narodowej a Sądem Rejonowym w Ś. o właściwość do rozpoznania sprawy z jej powództwa przeciwko Kuratorium Oświaty w W. o uznanie, że odwołanie powódki z funkcji dyrektora szkoły jest bezskuteczne.
W uzasadnieniu wniosku Krystyna B.-K. podała, że w dniu 23 sierpnia 1994 r. otrzymała decyzję Kuratorium Oświaty w W. odwołującą z funkcji dyrektora Szkoły Podstawowej (...) w Ś. Nie zgadzając się z tą decyzją wystąpiła do Sądu Rejonowego w Ś. z pozwem o uznanie jej za bezskuteczną. Jednakże Sąd ten postanowieniem z dnia 6 września 1994 r., (...) uznał się niewłaściwym rzeczowo i przekazał sprawę Ministrowi Edukacji Narodowej w W..
Ponadto wnioskodawczyni podała, że mając wątpliwości co do właściwości organu uprawnionego do rozpoznania sprawy złożyła również odwołanie od ww. decyzji Kuratorium Oświaty do Ministra Edukacji Narodowej, który pismem z dnia 30 listopada 1994 r. (...) zwrócił odwołanie oraz powiadomił, że sprawa ma charakter cywilny i podlega rozpoznaniu wyłącznie w drodze sądowej. Wobec zaistniałego sporu kompetencyjnego zwróciła się do Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego o skierowanie wniosku do Kolegium Kompetencyjnego przy Sądzie Najwyższym w celu rozpatrzenia tego sporu.
Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym zważyło, co następuje
Z twierdzeń pozwu wynika, że powódka dochodzi roszczeń z tytułu niezgodnego z prawem odwołania jej z funkcji dyrektora szkoły, które nastąpiło z naruszeniem art. 38 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty /Dz.U. nr 95 poz. 425 ze zm./. Ustawa ta wprowadziła istotne zmiany w regulacji dotyczącej powierzenia funkcji dyrektora szkoły i odwołania z tego stanowiska. Przepis art. 97 pkt 13 powyższej ustawy zmienił treść art. 17 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela /Dz.U. nr 3 poz. 19 ze zm./ nadając mu brzmienie, że zasady powierzania stanowisk kierowniczych w szkole określają odrębne przepisy. Obecnie przepisy Karty Nauczyciela nie regulują tej kwestii, lecz przepis art. 36 ust. 3 ustawy o systemie oświaty. Jednakże zmiany przepisów Karty Nauczyciela, dokonane w ustawie o systemie oświaty, nie objęły swym zakresem art. 98 ust. 2 Karty Nauczyciela, który stanowi, że spory o roszczenia nauczycieli rozpatrywane są przez sądy pracy.
W związku z tym nie jest wyłączona droga sądowa do dochodzenia przez nauczyciela odwołanego z funkcji kierowniczej w szkole, roszczeń z tytułu niezgodnego z prawem odwołania go z tej funkcji. Podobne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 3 lutego 1993 r., I PZP 71/92 /OSNCP 1993 z. 9 poz. 144/ uznając, że pomimo zmiany art. 17 ust. 3 Karty Nauczyciela nie został wyłączony sądowy tryb dochodzenia roszczeń z tytułu niezgodnego z prawem odwołania nauczyciela z funkcji dyrektora. Taki pogląd prawny został także wyrażony w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 1993 r., I PZP 15/93 /OSNCP 1993 z. 12 poz. 217/, w której Sąd ten uznał, że roszczenia nauczyciela, oparte na postawie art. 38 ustawy o systemie oświaty mają charakter roszczeń ze stosunku pracy, dla których dochodzenia przewidziana jest droga sądowa - przed właściwym sądem pracy.
Mając to na uwadze Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym doszło do przekonania, że powstały negatywny spór kompetencyjny o właściwość do rozpoznania wymienionej na wstępie sprawy między Sądem Rejonowym - Sądem Pracy w Ś. a Ministrem Edukacji Narodowej należy na zasadzie art. 190 par. 1 Kpa rozstrzygnąć, jak w sentencji postanowienia.