Uzasadnienie
W skierowanym do Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego piśmie z dnia 22 lutego 1995 r. pan Stefan Z. zamieścił wniosek o skierowanie jego sprawy do rozpatrzenia przez Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym.
Z pisma tego w kontekście uzyskanych od Naczelnego Sądu Administracyjnego akt (...) wynika, że wnioskodawca ubiegał się bezskutecznie o przyznanie mu kolejowej renty inwalidzkiej.
Zwrócił się ze skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego na bezczynność Dyrektora Generalnego Polskich Kolei Państwowych w przedmiocie niewydania decyzji. Skarga ta została przez Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 17 listopada 1994 r. (...) odrzucona ze wskazaniem niedopuszczalności skargi do sądu administracyjnego w sprawach dotyczących renty kolejowej. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że stosownie do art. 27 ustawy z dnia 28 kwietnia 1983 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników kolejowych i ich rodzin /Dz.U. 1983 nr 23 poz. 99 ze zm./ w sprawach rent i emerytur pracowników zatrudnionych na kolei orzekają kolejowe jednostki organizacyjne właściwe do spraw rent, a odwołania od ich decyzji rozpoznają sądy ubezpieczeń społecznych /art. 477[8] Kpc/.
Ponadto wnioskodawca przedstawił swoją sprawę Sejmowej Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych. W odpowiedzi uzyskał - w piśmie Kancelarii Sejmu z dnia 12 sierpnia 1994 r. (...) - informację o trybie rozpatrywania roszczeń w sprawach rentowych przez właściwe organy, od których przysługuje odwołanie do sądu wojewódzkiego. Następnie wnioskodawca wystąpił z kolejną skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego uważając, że Komisje Sejmowe są w jego sprawie bezczynne, a po otrzymaniu wyjaśnienia, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skarg na działalność Komisji Sejmowych, wystąpił z przedmiotowym wnioskiem, który - jego zdaniem - ma podstawę w art. 192 par. 1 pkt 2 Kpa i sprowadza się do ustalenia przez Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym organu kompetentnego do rozpatrzenia skarg wnioskodawcy.
Rozpatrując przedstawiony wniosek na posiedzeniu niejawnym Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym zważyło, co następuje
Kompetencyjną podstawę prawną do działalności Kolegium Kompetencyjnego przy Sądzie Najwyższym zawierają przepisy działu V kodeksu postępowania administracyjnego /art. 190 - 195/. Zgodnie z tymi przepisami do Kolegium Kompetencyjnego należy rozstrzyganie sporów o właściwość między organami administracji państwowej a sądami. Są dwie kategorie takich sporów. Po pierwsze, jeżeli zainteresowany organ administracji państwowej lub sąd uznają się równocześnie za właściwe do załatwienia sprawy /spór pozytywny/ i po drugie - gdy w sprawie za niewłaściwy uznaje się zarówno organ administracji państwowej, jak i sąd /spór negatywny/.
Żadna z tych kategorii sporów kompetencyjnych nie wchodzi w rachubę w świetle przedstawionych przez wnioskodawcę okoliczności faktycznych. Wnioskodawca nie twierdził bowiem ażeby sąd odmówił rozpoznania jego roszczeń dotyczących kolejowej renty inwalidzkiej, w zakresie swej właściwości, o której wnioskodawca był informowany - jak to wyżej wskazano - zarówno przez Naczelny Sąd Administracyjny, jak i Kancelarię Sejmu.
Jeżeli zatem w sprawie, którą przedstawił wnioskodawca nie zaistniał spór o właściwość między organem administracji państwowej a sądem, to przedstawiony wniosek nie podlega właściwości Kolegium Kompetencyjnego przy Sądzie Najwyższym i zostaje odrzucony bez merytorycznego rozpoznania i bez - w związku z tym - potrzeby przeprowadzania rozprawy. Taką procedurę odrzucenia wniosku wobec niedopuszczalności merytorycznego rozpoznania przez Kolegium Kompetencyjne sprawy nie należącej do jego właściwości zastosowano na podstawie art. 199 par. 1 pkt 1 i par. 3 kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 195 Kpa.