Orzeczenie SN z 12 września 1986 r., III PRN 2/86

Sprawa

sprawy ze skargi (...) na decyzję Zarządu Głównego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (...) w przedmiocie wydania zaświadczenia stwierdzającego uprawnienia do świadczeń kombatanckich

Od orzeczenia

na skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 1984 r. II SA 1205/84 uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę.

Sentencja

Sąd Najwyższy

Uzasadnienie

Jeżeli zespół orzekający, składający się z członków o doświadczeniu kombatanckim zajął stanowisko, że niewiarygodnym jest, ażeby odpowiedzialną funkcję w ruchu oporu powierzono dziewięcioletniemu chłopcu, to nie było podstawy do zakwestionowania takiej oceny.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstawy do uchylenia decyzji Zarządu Głównego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, ponieważ decyzja ta nie narusza przepisów prawa, a w szczególności art. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. o szczególnych uprawnieniach kombatantów /Dz.U. nr 16 poz. 122 ze zm./.

Organy ZBoWiD odmawiając skarżącemu stwierdzenia prawa do świadczeń z wyżej wymienionej ustawy zasadnie bowiem przyjęły, że nie był on uczestnikiem ruchu oporu.