Orzeczenie SN z 12 września 1986 r., III PRN 3/86

Sprawa

sprawy ze skargi (...) na decyzję Zarządu Głównego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (...) w przedmiocie stwierdzenia uprawnień do świadczeń kombatanckich

Od orzeczenia

na skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 1985 r. II SA 2029/84 uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę.

Teza

Skoro ustawodawca wskazał w art. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. o szczególnych uprawnieniach kombatantów /Dz.U. nr 16 poz. 122/, że ze świadczeń kombatanckich korzystają osoby więzione w obozach koncentracyjnych i więzieniach, to należy rozumieć, że osoby, które znajdowały się w innych miejscach odosobnienia, nie zostały tymi świadczeniami objęte.

Sentencja

Sąd Najwyższy

Uzasadnienie

Zarząd Główny Związku Bojowników o Wolność i Demokrację rozpoznając przedmiotową sprawę, zastosował ścisłą wykładnię pojęcia "więzienie" o jakim mowa w art. 1 omawianej ustawy, a wobec ustalenia na podstawie informacji z Niemieckiego Czerwonego Krzyża w Niemieckiej Republice Demokratycznej, że zainteresowana w okresie od 1 maja 1944 r. do maja 1945 r. była zatrudniona w "Jurid-Werk" w mieście Coswig i przebywała w obozie pracy przymusowej, a nie w więzieniu, niewadliwie przyjął, że nie należy ona do osób wymienionych w tym przepisie.

W niniejszej sprawie nie może mieć nawet w drodze analogii - zastosowania uchwała Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 1982 r. III UZP 5/82 /OSN 1983 z. 5-6 poz. 67/, zgodnie z którą, "pobyt dziecka w wieku do 14 lat w okresie okupacji hitlerowskiej w obozie w Zamościu uprawnia do świadczeń rentowych określonych w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 23 października 1975 r. o dalszym zwiększaniu świadczeń dla kombatantów i więźniów obozów koncentracyjnych /Dz.U. nr 34 poz. 186/".