Orzeczenie SN z 18 października 1996 r., III RN 10/96

Sprawa

sprawy ze skargi (...) na decyzję Izby Skarbowej (...) w przedmiocie ustalenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 1993 r.

Od orzeczenia

na skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 30 stycznia 1996 r. SA/Lu 172/95 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje NSA OZ w Lublinie do ponownego rozpoznania.

Teza

Organem administracji nie jest naczelnik urzędu skarbowego, lecz urząd skarbowy, podobnie jak organem administracji jest izba skarbowa, a nie dyrektor izby.

Nie można zatem wbrew wyraźnej treści powyższych przepisów ustawowych nadawać przymiotu organu administracji I instancji i organu wyższego stopnia w stosunku do urzędu skarbowego osobom stojącym na czele tych organów skarbowych, bowiem o tym kto działa w imieniu tego typu organów powinny rozstrzygać przepisy wykonawcze do ustawy z dnia 29 grudnia 1982 r. o urzędzie Ministra Finansów oraz urzędach i izbach skarbowych /t.j. Dz.U. 1994 nr 106 poz. 511/.

Sentencja

Sąd Najwyższy

Uzasadnienie

Należało wyjaśnić w razie wątpliwości, czy osoby podpisujące się pod decyzją, jako zastępca naczelnika określonego urzędu skarbowego lub jako wicedyrektor izby skarbowej są uprawnione do działania i upoważnione do wydawania decyzji w imieniu tych organów administracji państwowej zgodnie z regulaminem lub podziałem czynności w tych organach, skoro brak było w tym przedmiocie informacji w zakwestionowanych decyzjach organów podatkowych.