Uzasadnienie
Dyrektor Urzędu Celnego w Rz., decyzją z dnia 27 czerwca 1997 r., wydaną w wyniku wznowienia postępowania na podstawie art. 151 par. 1 pkt 2 w związku z art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa oraz art. 23 ust. 1, art. 26 ust. 1 i art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /t.j. Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm. - powoływanej nadal jako: Prawo celne/, uchylił swoją uprzednią decyzję z dnia 5 września 1995 r. w części dotyczącej wartości i należności celnych oraz dokonał ponownego wymiaru cła od Jana S., jako właściciela firmy "D.", za sprowadzone z Belgii tkaniny obiciowe. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ celny stwierdził, że z dokumentów nadesłanych przez belgijskie władze celne wynika, że faktury, które stanowiły podstawę dla ustalenia wartości celnej towaru, były sfałszowane, bowiem podane w nich kwoty należne za importowany towar nie odzwierciedlały faktycznej wartości transakcyjnej, jaką importer zapłacił kontrahentowi zagranicznemu - firmie "A.". W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że na prośbę firmy "D." do każdej partii wysyłanych towarów wystawiane były dodatkowe faktury, na kwoty niższe aniżeli kwoty ujęte w księgowości eksportera, przy czym firma importująca płaciła za fałszywe faktury przelewem bankowym, a pozostałe kwoty, do wysokości faktycznej wartości towaru, regulowała bezpośrednio gotówką. Następnie. Prezes Głównego Urzędu Ceł, po rozpoznaniu odwołania importera od powyższej decyzji, decyzją z dnia 27 maja 1998 r. utrzymał w mocy decyzję organu celnego pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji Prezes Głównego Urzędu Ceł stwierdził, że ujawnione przez belgijskie władze celne faktury, opiewające na wyższą wartość transakcyjną towaru, uznane zostały za rzetelne, pomimo że brakowało na nich podpisu i pieczęci wystawiającego je eksportera, bowiem zostały one zaksięgowane w księgowości eksporterów.
W wyniku skargi Jana S., Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 22 października 1999 r. uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że wprawdzie wyniki dochodzenia prowadzonego przez belgijskie władze celne przekazane organom polskim stanowią dowód w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez te organy, tym niemniej podlega on - na równi z innymi dowodami - ocenie polskich organów celnych /art. 80 Kpa/. Jeżeli więc skarżący zgłaszał zastrzeżenia natury formalnej co do wiarygodności - mocy dowodowej doręczonych organom polskim faktur firmy "A.", bowiem brak było na nich pieczęci tych firm i podpisu wystawiającego pracownika, to - zgodnie z regułami postępowania dowodowego - należało tę sprawę wyjaśnić, w miarę potrzeby także przy pomocy belgijskich służb finansowo-celnych /art. 7 i art. 77 par. 1 oraz art. 80 Kpa/.
Minister Sprawiedliwości wniósł rewizję nadzwyczajną od powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu, zarzucając rażące naruszenie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm. -powoływanej nadal jako: ustawa o NSA/ w związku z art. 80 Kpa i art. 11 pkt 2 Protokołu nr 6 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony /załącznik do Dz.U. 1994 nr 11 poz. 38 - powoływanego nadal jako: Protokół nr 6 do UE/, a w konsekwencji na podstawie art. 57 ust. 2 ustawy o NSA wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi. W uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej podniesiono w szczególności, skoro "bezspornym" jest, że skarżący dokonywał płatności za importowany towar na rzecz eksporterów dwutorowo - przelewem według wartości wykazanej w sfałszowanych fakturach oraz gotówką do wysokości rzeczywistej wartości transakcyjnej towaru, wynikającej z faktur księgowanych w firmach belgijskich, to oznacza to, że te ostatnie faktury stanowiły wiarygodny dowód księgowy. W rewizji nadzwyczajnej podniesiono, ponadto, że NSA kwestionując ten dokument - fakturę firmy "A." nr 6890 - podważa, w istocie zasadność korzystania z pomocy prawnej obcego państwa.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Rewizja nadzwyczajna nie jest zasadna.
W rozpoznawanej sprawie skarżący zakwestionował wiarygodność komputerowych wydruków faktur dotyczących dostaw towarów na rzecz polskiego importera - skarżącego, pochodzących z księgowości eksportera - firmy belgijskiej, która dostarczała na jego rzecz tkaniny obiciowe, a przekazanych polskim organom celnym na ich prośbę, przez belgijskie władze celne, w trybie art. 3 ust. 1 Protokółu nr 6 do UE. Skarżący zarzucił w szczególności, że: po pierwsze - na komputerowych wydrukach tych faktur brak jest pieczęci firmy je wystawiającej i podpisu wystawiającego je pracownika; oraz po drugie - rozliczenia kwot należnych od skarżącego - jako importera na rzecz firmy belgijskiej - jako eksportera, z tytułu dostarczanych tkanin obiciowych, dokonywane były na podstawie oryginałów faktur. które opiewały na niższe kwoty i były dokonywane wyłącznie w drodze przelewów bankowych, a nie gotówką. Dlatego, mając na uwadze zasadę prawdy obiektywnej oraz reguły postępowania dowodowego /art.
- art. 77 par. 1 i art. 80 Kpa w związku z art. 59 ustawy o NSA/, Naczelny Sąd Administracyjny trafnie uznał, że podjęcie rozstrzygnięcia merytorycznego w rozpoznawanej sprawie powinno być poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, w celu sprawdzenia zasadności podnoszonych przez skarżącego zarzutów oraz w celu ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych dotyczących przedmiotowych rozliczeń finansowych, jakie z tytułu dostawy tkanin obiciowych przeprowadzone zostały pomiędzy skarżącym importerem a eksporterem belgijskim.
W tej sytuacji, podniesiony w rewizji nadzwyczajnej zarzut rażącego naruszenia prawa, a w szczególności art. 22 ust. 1 pkt 1 i ustaw. 2 pkt 3 ustawy o NSA w związku z art. 80 Kpa i art. 11 pkt 2 Protokołu nr 6 do UE, jest całkowicie bezpodstawny, skoro kwestionowana ocena prawna zaskarżonego wyroku nie jest sprzeczna ze wskazanymi przepisami ale przeciwnie - wyraża pożądany standard postępowania wyjaśniającego, w szczególności swobodnej oceny dowodów.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 393[12] Kpc w związku z art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 43 poz. 189 ze zm./ orzekł jak w sentencji.