Orzeczenie SN z 6 kwietnia 2000 r., III RN 154/99

Sprawa

sprawy ze skargi Krzysztofa R. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 12 grudnia 1997 r., (...) w przedmiocie wymiaru cła

Od orzeczenia

na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu z dnia 7 stycznia 1999 r. I SA/Po 223/98 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje NSA OZ w Poznaniu do ponownego rozpoznania.

Sentencja

Sąd Najwyższy

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu stwierdził nieważność decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 12 grudnia 1997 r. w przedmiocie wymiaru cła oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Rz. Zaskarżona decyzja Prezesa Głównego Urzędu Ceł utrzymywała w mocy wymienioną decyzję organu I instancji wydaną w wyniku wznowienia postępowania celnego i skierowana została do dwóch osób, to jest Krzysztofa R. i Artura R. Adresaci tej decyzji sprowadzili do Polski w grudniu 1996 r. zakupiony w Niemczech samochód, który przewieziony został za granicę w stanie rozmontowanym. Nie negując zasadności wznowienia postępowania celnego, ani prawidłowości klasyfikacji sprowadzonego towaru, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niedopuszczalne jest skierowanie zaskarżonych decyzji do obu importerów i łączne obciążenie ich należnościami celnymi za sprowadzony samochód osobowy. W przepisach prawa celnego obowiązującego w dacie wydania decyzji, obrót towarowy z zagranicą był bowiem zindywidualizowany, zatem nie do przyjęcia była teza, że obydwaj importerzy rzeczywiście sprowadzili wymieniony samochód, który został zarejestrowany. Na poparcie swoich wywodów Sąd orzekający powołał art. 2 pkt 6 oraz art. 40 ust. 1 ustawy Prawo celne oraz konkludował, że działanie organów celnych stanowiło w istocie "przypisanie" dwóch importerów do jednego "składka" sprowadzonego z zagranicy. Minister Sprawiedliwości wniósł rewizję nadzwyczajną od powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu zarzucając rażące naruszenie art. 22 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, art. 62 Kpa oraz art. 1 ust. 2 i art. 23 ust. 1 Prawa celnego, a w konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi. W uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej podniesiono w szczególności, że w toku postępowania w niniejszej sprawie nie był kwestionowany sam fakt, że obaj skarżący sprowadzili z zagranicy części samochodowe, które stanowiły w istocie rozmontowany samochód osobowy. Jest też poza sporem, że w chwili odprawy celnej obaj skarżący bezpośrednio władali zgłoszonymi do odprawy częściami /art. 48 Prawa celnego/, a więc obaj importerzy, każdy we własnym imieniu i na własny rachunek sprowadzili zgłoszone do odprawy celnej części, które łącznie stawiły de facto samochód osobowy w stanie rozmontowanym. Ponieważ w postępowaniu przed organami celnymi stosuje się przepisy Kpa, o ile przepisy prawa celnego nie stanowią inaczej /art. 1 ust. 2 Prawa celnego/, w danym wypadku należało odpowiednio zastosować art. 62 Kpa. W rewizji nadzwyczajnej podkreślono, że nie jest trafny pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, jakoby nie do przyjęcia była teza o sprowadzeniu z zagranicy przez obu skarżących samochodu osobowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Trafnie podniesiono w rewizji nadzwyczajnej, że w rozpoznawanej sprawie nie został zakwestionowany fakt, że obaj skarżący sprowadzili z zagranicy części samochodowe, które stanowiły w istocie rozmontowany lub też nie zmontowany kompletny samochód osobowy marki, który po dokonaniu odprawy celnej został złożony i zarejestrowany jako tzw. składak. W tej sytuacji, ustalając wartość celną towaru oraz odpowiadającą jej wysokość należności celnej, organy celne obowiązane były zastosować regułę 2a Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, która ma charakter przedmiotowy i stanowi, że wyroby kompletne oraz wyroby znajdujące się w stanie nie zmontowanym lub rozmontowanym w każdym wypadku powinny być klasyfikowane według pozycji taryfy celnej, która obejmuje wyrób kompletny. Wynika stąd, że w rozpoznawanej sprawie, przy zgłoszeniu towaru do odprawy celnej, obaj importerzy nie ujawnili faktu, iż świadomie wwożą części kompletnego samochodu osobowego w stanie rozmontowanym i to w celu jego zmontowania po dokonaniu odprawy celnej, a więc w celu uniknięcia zakwalifikowania zgłaszanych do odprawy celnej części, jako części kompletnego samochodu w stanie rozmontowanym lub nie zmontowanym, czyli w celu uniknięcia obowiązku uiszczenia należności celnej obliczanej wedle wyższej stawki celnej, która obejmuje import samochodów. Tym samym, spełnione zostały także przesłanki prawne określone w art. 62 Kpa, upoważniające organ celny do załatwienia powyższej sprawy w ramach jednego postępowania administracyjnego, w drodze jednej decyzji skierowanej do obu stron, które - zgodnie z regułą 2a Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej - uczestniczyły w sprowadzeniu samochodu osobowego w stanie rozmontowanym lub nie zmontowanym i z tego tytułu obowiązane są do uiszczenia stosownej należności celnej /in solidum/.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 393[13] Kpc w związku art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego /Dz.U. nr 43 poz. 189 ze zm./ orzekł jak w sentencji.