Orzeczenie SN z 27 marca 2002 r., III RN 169/01

Sprawa

w sprawie ze skargi Leopolda S. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 18 maja 2000 r. (...) w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich umorzyć postępowanie w sprawie.

Rozpoznanie

na rozprawie rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...)

Od orzeczenia

od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie z dnia 31 stycznia 2001 r. II SA/Lu 47/01 postanawia:

Teza

Toczące się na skutek rewizji nadzwyczajnej postępowanie podlega umorzeniu, jeżeli organ administracyjny wydał decyzję uwzględniającą wszystkie żądania skarżącego.

Sentencja

Sąd Najwyższy z udziałem prokuratora Prokuratury Krajowej Waldemara Grudzieckiego

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2001 r. II SA/Lu 47/01 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie odrzucił skargę Leopolda S. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 18 maja 2000 r. w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich. Sąd powołał się na przepis art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, w myśl którego skargę na akt administracyjny można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych przysługujących w postępowaniu administracyjnym. W odniesieniu do decyzji zaskarżonej skarżącemu przysługiwało prawo wniesienia wniosku do organu, który ją wydał o ponowne rozpatrzenie sprawy /art. 127 par. 3 Kpa/, który to wniosek zastępuje odwołanie. Skarżący został o tym pouczony lecz we właściwym czasie powyższego wniosku nie złożył. Z tych przyczyn skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 27 powołanej ustawy.

Postanowienie to zaskarżył rewizją nadzwyczajną Minister Sprawiedliwości i zarzucając rażące naruszenie art. 27 ust. 2 w związku z art. 34 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ i w związku z art. 127 par. 3 Kpa wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu Ośrodkowi Zamiejscowemu w Lublinie Naczelny Sąd Administracyjny nie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej podniesiono, że zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym skargę do tego Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem. Przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że środkiem odwoławczym jest również wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o których mowa w art. 127 par. 3 i par. 4 Kpa. W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny odrzucając skargę nie wyjaśnił przez zobowiązanie skarżącego do dokładnego sprecyzowania treści skargi, czy zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji zwracał się do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tymczasem z akt administracyjnych tego organu wynika, że skarżący składał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i decyzja z dnia 29 listopada 2000 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 18 maja 2000 r. o pozbawieniu skarżącego uprawnień kombatanckich. Decyzję tę skarżący otrzymał 8 grudnia 2000 r. a skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł 8 stycznia 2000 r. a więc z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 35 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W tej sytuacji kontroli Sądu powinna być poddana decyzja z dnia 29 listopada 2000 r. jako ostateczna.

Po wniesieniu rewizji nadzwyczajnej skarżący wniósł o zaniechanie jej rozpoznawania, gdyż Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych przywrócił mu uprawnienia kombatanckie. Do wniosku dołączył decyzję z dnia 2 stycznia 2002 r., w której stwierdza się, że Leopold S. odzyskał prawo do korzystania z uprawnień kombatanckich od chwili ich wstrzymania. W związku z treścią decyzji wydanie wyroku stało się zbędne i z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 355 par. 1 Kpc w związku z art. 393[19] i art. 391 par. 1 Kpc umorzył postępowanie w sprawie.