Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 marca 2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu odrzucił skargę "V.-P." Sp. z o.o. na dwie decyzje Izby Skarbowej w P. z dnia 11 października 2000 r. oraz z dnia 12 grudnia 2000 r. Pierwsza z wymienionych decyzji, wydana przez organ odwoławczy w trybie art. 233 par. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. określała wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998 r., natomiast druga uchylała - po wznowieniu postępowania odwoławczego - decyzję z dnia 11 października 2000 r. i zarazem określała wysokość tego podatku.
Od powyższego postanowienia, w części dotyczącej odrzucenia skargi na decyzję z dnia 12 grudnia 2000 r., Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł rewizję nadzwyczajną, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu rażące naruszenie art. 27 ust. 2 oraz art. 34 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. W rewizji nadzwyczajnej znalazł się wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia w odpowiednim zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Rewizja nadzwyczajna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 244 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, decyzja, która kończy wznowione postępowanie, wydawana jest przez organ, który wydał poprzednią decyzję w ostatniej instancji, albo organ, który został wyznaczony przez organ wyższego stopnia, jest to jednak zawsze decyzja wydana w pierwszej instancji.
Taka sytuacja miała miejsce również w rozpoznawanej sprawie. Izba Skarbowa bowiem uznając za zasadne wznowienie postępowania wydała postanowienie w tej kwestii, a następnie w dniu 12 grudnia 2000 r. na podstawie przepisów art. 245 par. 1 pkt 4 i art. 40 ustawy - Ordynacja podatkowa wydała nową decyzję.
Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że skarżącej spółce w zaistniałej sytuacji służyło od decyzji z dnia 12 grudnia 2000 r. jako decyzji wydanej w pierwszej instancji, odwołanie do Ministra Finansów /art. 220, art. 223 wyżej cytowanej ustawy/, nie natomiast skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ta ostatnia przysługiwać by mogła dopiero po wyczerpaniu środków odwoławczych. W tym samym po wydaniu decyzji przez Ministra Finansów w tej sprawie. Z tych względów orzeczono jak sentencji.